- 29/06/2026
Fonte: Lorenzo Merlo
L’opinione più diffusa sul “Dio è morto” di Nietzsche è costretta da una interpretazione lineare, pari a quella che ognuno di noi può formulare, per esempio, quando vogliamo invocare le ragioni della decadenza valoriale o spiegare quelle di un comportamento efferato. Essa è pari al concetto cattolico di “fuori dalla Grazia di Dio”. Ma il Dio è morto del filosofo tedesco è di altra caratura ed allude alla perdita del proprio sé e del relativo potere creativo (“Volontà di potenza”), ridotto all’io, essenza del “Ultimo uomo”. Un uomo in cui è morta la consapevolezza della natura divina di cui è espressione, uccisa dalla fede o concezione del Dio esterno, che maldestramente maledice e invoca in funzione del proprio spropositato egocentrismo, fulcro della misconoscenza di tutto, tranne che dei piccoli saperi tecnico-specialistici, per inseguire i quali ha abiurato all’anima.
[L’articolo utilizza più volte il termine “consapevolezza” secondo la seguente accezione.
Consapevolezza, la cui natura non ha carattere cognitivo-massificabile, il cui processo di reificazione non sta né consiste nella comprensione intellettuale. Si tratta invece dell’avvento di un evento ri-creativo-individuale, non metafisico, ma carnale, non acquisibile, non codificabile né protocollabile e né trasmissibile. Chi vuole provare a trasmettere consapevolezze può rivolgersi alla maieutica non certo al metodo, alla metafora, non alla frammentazione dell’analisi, al tutto non alle parti.]
La triplice unità
La più frequente interpretazione relativa al concetto nietzschiano di "Morte di Dio", alla quale attribuisce l’origine del nichilismo, non è a mio parere coerente con la linea di pensiero del filosofo tedesco.
Linea di pensiero, il cui culmine si sviluppa in una triplice unità che potrebbe stare nella sua formula “Trasvalutazione di tutti i valori”. Oltre alla Morte di Dio, ne fanno parte, la “Volontà di potenza” e l'”Oltreuomo”. Tre dimensioni umane disponibili a incarnarsi soltanto contemporaneamente.
L’Oltreuomo consiste in una consapevolezza che libera l’uomo dai vincoli di dipendenza nei confronti del Dio esterno, quello creduto e descritto dall’Ultimo uomo, antropomorfo e altro da sé. Liberazione che a sua volta avviene a mezzo della Volontà di potenza sinonimo di consapevolezza dell’umano potere creativo che, tra l’altro, ha generato anche quel Dio di cui è timorato o al quale si rivolge alla bisogna, sempre là, in alto tra le nubi, che vede tutto quello che facciamo. Una specie di ideologia cui attenersi per realizzare il giusto comportamento, a cui rivolgersi credendo di risposta a domande e dilemmi irrisolti. Un’entità psicologicamente più simile al servitore Aladino, sempre pronto a correre in soccorso, almeno nella speranza di una preghiera che, invece d’essere unione con il divino che è in tutto e accesso alla sublimazione delle proprie preoccupazioni in energia ricreatrice, si riduce a supplica svergognata, a pretesa di soccorso, che, se solo la cercassero, troverebbero in sé stessi. Un gesto in esatta opposta energia, in quanto egocentrico, rispetto a quella meditativa, capace di raccogliere forze e creatività per superare le difficoltà, per annullarle nell’accettazione.
Un’entità creata e creduta creante, incomprensibile all’Ultimo uomo ottuso tra orizzonti egoici, pregno di pretese positivistiche e metodi logico-razionali con cui si arrovella costantemente sul perché Dio permetta tanto male. Un’entità duale, ovvero costretta all’esistenza solo e soltanto in presenza del suo rovescio. Sta in questa farsa esistenziale l’inettitudine dell’Utimo uomo a riconoscere il Dio del Cristo, ovvero l’Uno o l’unità di tutte le cose o la divinità che è in noi.
Oltreuomo, a sua volta corrispondente all'”uomo compiuto”, ovvero disinteressato all'autoindulgenza, che vede in sé stesso l'assoluta responsabilità della propria condizione, nei confronti della quale dispone di resilienza a oltranza. Diversamente di quanto è dell’ultimo uomo, costretto a disperdere la propria energia tanto nell’autoindulgenza e nel vittimismo, quanto nel difendere il proprio ego e nell’orgoglio, all’Oltreuomo corrisponde indipendenza ed emancipazione da tutti i sistemi regolamentativi, irreggimentativi e ideologici ovvero la miglior forza a sua disposizione.
Nichilismi
Nel discorso non può mancare il nichilismo anzi, i nichilismi. Uno negativo, distruttivo, esiziale o assoluto e l’altro affermativo, ricreativo, evolutivo o relativo.
Assoluto in quanto conseguenza implicita nel fideismo dell’uomo nelle opere del proprio io. Una prefazione al dramma che si conclama rivelando l’esatto contrario di ciò in cui aveva creduto, ovvero nella presa di coscienza della vacuità e nell’inconsapevolezza nella quale si era crogiolato fino all’esiziale epilogo del crollo del castello di carta in cui si era identificato nella sua corsa verso i saperi tecnici e morali, a suo dire, residente del giusto e del vero.
Le zanne del nichilismo esiziale mordono e le sue fauci possono divorare solo e soltanto l’Ultimo uomo. Il più diffuso genere di individuo occidentale e non solo. È costui che cerca fuori da sé i rimedi per ciò di cui è carente, per ciò che gli dà malessere. È costui che crea e poi attribuisce al nemico la responsabilità della propria condizione. In sostanza che sperpera tutte le energie vitali in attenzioni inopportune alla migliore condizione di vita. È solo questo genere d'uomo che può precipitare nella perdita di senso, nel brutale disorientamento del nichilismo esiziale.
Nichilismo relativo allude invece alla consapevolezza che eleggere qualunque affermazione umana sopra le altre, qualunque gerarchia di idee che reificano gesti, scelte e opere corrisponde ad una concezione dell’esistenza prettamente egoica, onde per cui, diviene necessario rinunciare ad identificarsi in conquistatori o sacerdoti di valori superiori, in quanto foriera di conflitti e mantenimento dello status quo e replicazione della storia. Relativo significa, perciò, osservare il mondo dal proprio sé e vedere il burattino dell’io che pensavamo di essere.
Se il nichilismo assoluto riguarda l’ego e nel momento in cui ci agguanta ne demolisce l’incastellatura lasciandoci nella tenebra, quello relativo – che può scaturire in noi a mezzo di un trauma, di un eureka o gradualmente per una ricerca di risposte non effimere e interessate quali quelle che ci fornisce l’io – sfrutta l’emancipazione dal proprio io. A causa di ciò, esso non ci spegne la luce ma illumina il reale mostrandone le ombre che pensavamo essere la conoscenza e fa brillare come il bianco in discoteca le dinamiche energetiche relazionali tra tutte le cose, lasciandoci liberi di osservare quali governano il comportamento degli uomini e quanto la loro ignavia li spinga alla deriva. Lasciandoci perciò operare senza i doveri e la vanità dell’ego. Senza il retropensiero di credersi un’identità indipendente dal tutto.
Il fiore
Il nichilismo attivo non è il culmine disperante pari a quello assoluto, ma un passaggio del discorso evolutivo ricreato dal soggetto che prende coscienza della propria identificazione con l’io-centrico. Infatti, è tramite la visione della vacuità e della vanità di ogni atto e pensiero egoico che se ne libera, sospingendosi così nella conoscenza autentica, universale, oltresecolare. Una conoscenza, che comporta la “Trasvalutazione di tutti i valori”, caratterizzata da uno stato di forza morale, che si irraggia e coinvolge il prossimo, che, per utilizzare forme cattoliche, permette di sostituire l’inferno esistenziale con il paradiso terrestre. Una terra simbolica, che allude ad uno stato intimo sublimante, impedita all’ultimo uomo. Una condizione esistenziale in cui la Volontà di potenza avviene spontaneamente, senza più gli impedimenti egocentrici che la impedivano, permettendo e/o imponendo contemporaneamente il ricorso a meschinità, sotterfugi, bugie, a ciò che il corpus dei Vizi capitali, racchiude ed esprime.
Il nichilismo della filosofia di Nietzsche è dunque evolutivo in quanto l'Oltreuomo è totalmente consapevole della vacuità fondata sulla vanità e sull'apparenza delle opere fisiche e metafisiche umane. Agire come se queste avessero potere e valore universale – come è essenza dell’egocentrismo – non è che la premessa alla perdita di senso della vita, al salto nel vuoto spirituale. Con tale consapevolezza l'Oltreuomo alza l'asticella della sua invulnerabilità, ovvero diviene capace di non disperdere più energia in autocommiserazioni. cioè di rendersela disponibile per riprendersi dopo ogni caduta, in ogni difficoltà. Per divenire sé stesso e smettere di identificarsi con le maschere dei ruoli che via via impersona.
Almeno un accenno
Al discorso, però, manca un tassello, un’ulteriore consapevolezza, quello dell'”Eterno ritorno dell’identico,” al quale, almeno un accenno è dovuto. Riguarda il ripetersi della storia. Non è nell’Ultimo uomo l'origine del perpetuarsi della storia di conflitto e sofferenza in cui versiamo? Un ciclo travestito da forme differenti e perciò inestinguibile nella sua orbita sempre scambiata da una retta che porta verso il futuro. Come non osservarne la siderale distanza da parte dell’Ultimo uomo? Ovvero, come non poter trovare anche in tale consapevolezza ciò che, invece, caratterizza l'Oltreuomo? Non è legittimo riconoscere nella natura dell'Oltreuomo il necessario per evolvere in un altro tipo di storia in cui Dio, cristicamente risorge in ognuno di noi?
Verso l’abbraccio
L'isolamento personale vissuto dal filosofo tedesco, provocato dall'incomprensione generale nei confronti del suo pensiero, del suo Oltreuomo, della sua Volontà di potenza e della sua Morte di Dio, da un lato ne esprime l’alto talento visionario – forse così imprigionato in un intelletto così cristallino da risultare sconveniente all’incarnazione della trasmutazione di tutti i valori – e, dall'altro perciò, narra le ragioni – quantomeno indiziarie – della sua scaduta psicologica. Il principio dell’ashram, cioè di un circolo sodale, forse l’avrebbe sottratto dall’abbraccio al cavallo.
Se così fosse stato, si potrebbe osservare che il processo della filosofia di Nietzsche, di natura cristica, cioè non egoica, dal potenziale terapeutico e sedante, evidentemente non era divenuto atto, realtà, in quanto rimasto impigliato nella dimensione intellettuale del filosofo e, in fondo nell’egoica pretesa di riconoscimento. Un conflitto spiritualmente mortifero, nel quale aveva avuto la peggio, dando così adito ai suoi detrattori che avesse coltivato una stupida utopia.
Si tratta di una critica radicale e feroce ma destinata ad afflosciarsi nella sola dimensione intellettuale. Ne sono referenti i buddha e i bodhisattwa, ovvero quelle persone che hanno compiuto anche il passo mancato a Nietzsche, al quale – e questo è il punto – erano arrivate non a mezzo del pensiero ma della meditazione e della contemplazione.
Conflitto mortifero – dicevamo – fino alla pazzia, che altro non è se non la caduta nel buco nero dei propri pensieri, egregore, ossessioni, terrori ed esaltazioni. Un abisso dallo stretto orizzonte, cieco di slancio vitale (Bergson), dal fondo del quale, qualunque sia il rituale seguito, si può solo urlare la propria accusa al mondo.
L’Uno
Non è comprensibile che Nietzsche abbia abbracciato il cavallo, non in quanto folle, ma in quanto, in un momento di alta empatia, avesse sentito il dolore che la frusta del cocchiere aveva provocato all’animale e, in quella scudisciata e in quella sofferenza, un’unità con esso, nonché, contemporaneamente, la distanza di sé stesso dal resto dell’umanità?
Quel gesto, tanto incompreso quanto spontaneo, dalla semantica chiara, provocato dalla morsa della solitudine, scaturisce dall’identico afflato che sgorga in un bimbo maltrattato nei confronti del suo gattino.
Il rischio del micetto
Quando Carlo Rovelli, fisico italiano internazionalmente noto, dedito anche a ricerche in merito alla natura quantistica della realtà tutta, cioè non solo quella detta infinitamente piccola, intitola una sua pubblicazione “Sull’eguaglianza di tutte le cose”, oltre ad essere un invito a rivisitare il sistema di credenze ego-antropocentriche che concepisce l’esatto contrario, coniuga la visione di Nietzsche con ciò che, dall’avvento della fisica quantistica, è assurto a presenza e discussione nel mondo della scienza.
Sempre senza dimenticare che la filosofia e la scienza occidentale non sono che le ultime arrivate alla conoscenza millenaria offerta agli uomini da tutte le Tradizioni sapienziali della terra.
Anche qualche fisico dovrà abbracciare il suo micetto.
Σύννεφα σκόνης από την
πληκτρολόγηση σχολίων. Δεν είναι λίγοι όσοι αναθεματίζουν τον Κοκοτσάκη.
Αντιλαμβάνομαι όσους ενοχλήθηκαν με την
παραίτησή του και αντέδρασαν με την κριτική του, μετά γνώσεως του λόγου τους.
Μια μεγάλη «μάζα» ανέλαβε την
διαδικτυακή προστασία της Καρυστιανού και της ΕΛΠΙΔΑΣ με αντεπίθεση
χυδαιολογίας, ύβρεων. Οι εκφράσεις, όπως «έφυγε η 5η φάλαγγα», «πόσα
αργύρια εισέπραξαν», σκίτσα σε σελίδες υποστήριξης της Καρυστιανού με τον Κοκοτσάκη
να δίνει γλυφιντζούρι στην Μπακογιάννη δολοφονούν την αξιοπρέπεια.
Οι κραυγές, ακόμα και οι
λεκτικές επιθέσεις εναντίον όσων δεν ακολουθούν την πορεία μας δεν εκφράζουν
κίνημα βιωμάτων πόνου και λογικής.
Η πρώτη ανακοίνωση της
Καρυστιανού με δηλητηριώδη υπονοούμενα δεν απαντά ευθέως, ονομαστικά, και
συγκεκριμένα. Υποθάλπτει το επιθετικό υποσυνείδητο, τροφοδοτεί το συλλογικό ανορθολογικό
ένστικτο άμυνας. Οι ηγέτες, οι αρχηγοί, οι σημαιοφόροι έχουν υποχρέωση να
προστατεύουν τον εαυτό τους και τους ακόλουθούς τους, οι πολιτικοί το κύρος και
την σοβαρότητα των μελών τους. Όταν γράφουν ή μιλούν πρέπει να διδάσκουν
ευγένεια, τεκμηριωτικότητα, να μην γίνονται φορείς απελευθέρωσης λαϊκής
νοσηρότητας. Πρέπει να σκέπτονται ότι ένα σοβαρό επίπεδο πολιτικού λόγου θεωρεί
απαράδεκτες τις ηθικές ελαστικότητες. Μια φροντιστική του οργανωμένου σώματος
απαιτεί κάλυψη και μορφωτικής ηγεμονίας και παραδείγματος.
Η εκπαίδευση αρχίζει από εδώ.
Πριν από το κατεβατό για την εκπαίδευση που είδα ως πρόταση στην σελίδα της
ΕΛΠΙΔΑΣ.
Κρίνεται ο καθένας κατά τον
βηματισμό του, κερδίζει το κύρος του. Και από τα πρώτα βήματά του αποδεικνύει
τον σεβασμό στην ζωή, στον άλλο και την άποψή του. Και αυτοί που επαναστατούν
για τις αποχωρήσεις δεν έχουν στοιχειώδη διανοητική προσφορά και προτάσεις.
Η αισιοδοξία των ακόλουθων της
μοχθηρότητας και η κατάρα στους απίστους είναι έωλη. Όπως το διατυπώνει ένας Αμερικανός
συντηρητικός αισιοδοξία είναι «ικανότητα ριζοσπαστικής λογικής». Η αισιοδοξία
ότι όλα θα πάνε οπωσδήποτε καλά για τον Romer ισχύει μόνο για «την κινητοποίηση πεπεισμένων ότι θα
πάνε όλα καλά όταν κάνουν τα σωστά πράγματα».
Αν υπήρχαν πολίτες, που
ακολουθούν την Καρυστιανού αυτά έπρεπε να πουν, όπως έμμεσα προσπαθεί να το
μαζέψει ο Αυγερινός σήμερα.
Αναβάθμιση συνειδήσεων,
επανάσταση των ψυχών. Από το «δεν έχω οξυγόνο», στο «δίνω οξυγόνο».
Γρηγόρης Κλαδούχος –
Ξυλόκαστρο – 26 Ιουνίου 2026
ΑΠΟ Militaire News
Σοκ προκαλούν στην κοινή γνώμη πρόσφατα δύο εικόνες :
– η εικόνα των δημόσιων λιγνιτωρυχείων Κοζάνης με τον εξοπλισμό τους να καταστρέφονται με εκρηκτικά
– η εξαιρετική φωτογραφία του Vassilis Stamos με τον πύργο του “The Ellinikon” να δεσπόζει έναντι της Ακρόπολης.
Είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος αναφορικά στις πολιτικές της κυβέρνησης στη σφαίρα της “οικολογίας”, της χωροταξίας και πολεοδομίας.
Πολιτικές που έχουν τον ίδιο παρονομαστή: περισσότερα βάρη για τους πολλούς, κέρδη για τους λίγους και ισχυρούς και πάνω απ’ όλα βάθεμα της εξάρτησης της χώρας.
- «ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ»
Ο τ. Κοσμήτορας της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών ΕΜΠ, ομότιμος καθηγητής Δ.Κουτσογιάννης έδωσε πρόσφατα μια καίρια συνέντευξη το militaire.gr με τίτλο: «Ποια κλιματική αλλαγή;»
Ο κ. Καθηγητής αποκαλύπτει ότι αποδεδειγμένα το κλίμα μεταβάλλεται δραστικά μέσα στους αιώνες προς το ψυχρότερο ή προς το θερμότερο και η σημερινή κλιματική αλλαγή μόνο κατά 0,14% μπορεί να αποδοθεί στην αύξηση εκπομπών CO2 λόγω ανθρώπινης δραστηριότητας. Η “Πράσινη Ανάπτυξη” κατ’ επέκταση είναι εφεύρημα των think tanks της Ουάσιγκτον με σκοπό, μεταξύ άλλων, την κεφαλαιακή ανασυγκρότηση και αύξηση των κερδών των ολίγων.
Ακόμη ωστόσο κι αν αμφισβητεί κανείς τα παραπάνω, δεν έχει παρά να συγκρίνει πόσο ενεργοβόρος, αλλά και περιβαλλοντικά ζημιογόνος είναι ολόκληρος ο κύκλος της (κατά μέγιστο) 25ετούς ζωής των ΑΠΕ (αιολικά και φωτοβολταικά). Από τις εξορύξεις πρώτων υλών για την βιομηχανική παραγωγή τους (με χρήση ορυκτών καυσίμων φυσικά), τη μεταφορά τους, την αποψίλωση βουνοκορφών και αγρών για την τοποθέτησή τους, μέχρι την αναγκαστική αποξήλωσή τους στην 25ετία και μετατροπή τους σε ρυπογόνα απορρίμματα. Είναι τυχαίο άραγε το γεγονός ότι καμία γνωστή μελέτη μέχρι σήμερα δεν έχει υπολογίσει το ενεργειακό και περιβαλλοντικό αυτό κόστος? Μήπως το παραπάνω οδηγεί στην ανάγκη για λελογισμένη χρήση των ΑΠΕ και σίγουρα όχι στα σημεία όπου αποψιλώνεται το πράσινο?
Παράλληλα, οι ελλείψεις σε συσσωρευτές (μπαταρίες), που είναι πανάκριβοι, αχρηστεύουν τις ΑΠΕ και την ενέργεια που παράγουν για το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας και εκ των πραγμάτων καθιστούν τη χρήση ορυκτών καυσίμων απολύτως απαραίτητη!
Το σύγχρονο αφήγημα περί “οικολογίας” δαιμονοποιεί γενικά τη χρήση ορυκτών καυσίμων. Είναι μεν σωστό αυτό, ως προς την εξόρυξη υδρογονανθράκων από την Chevron και την Exon Mobil, στις οποίες μάλιστα εκχωρούμε μέρος της θαλάσσιας εθνικής μας κυριαρχίας.
Όμως την ίδια στιγμή, το πανάκριβο εισαγόμενο από τις ΗΠΑ LNG, που είναι ορυκτό καύσιμο, βαπτίζεται, συγκριτικά με το πετρέλαιο και φυσικά τον λιγνίτη, πιό περιβαλλοντικά φιλικό καύσιμο! Πόσο οξύμωρο, γιατί το LNG είναι φυσικό αέριο που έχει υποστεί πρόσθετη διπλή βιομηχανική επεξεργασία για υγροποίηση, μεταφορά μέσω των ωκεανών, επαναεριοποίηση και διάθεση.
Κι όλα αυτά την ώρα που αχρηστεύσαμε, ακολουθώντας πιστά την ΕΕ, το δίκτυο παροχής φθηνού φυσικού αερίου από τη Ρωσία.
Και την ώρα που πάνω απ’ όλα αχρηστεύσαμε τις μονάδες παραγωγής λιγνίτη, μέχρι την πρόσφατη οικειοθελή καταστροφή της δημόσιας περιουσίας μας με εκρηκτικά.
Η Ελλάδα είναι η 2η χώρα στην Ευρώπη σε κοιτάσματα λιγνίτη και η 6η παγκοσμίως. Η δημόσια εκμετάλλευση του λιγνίτη υπήρξε ο κύριος πυλώνας της κυριαρχίας μας και τον εγκαταλείψαμε για να βαθύνει η ενεργειακή μας εξάρτηση και για τον πλουτισμό των ολίγων.
Όμως, φευ. Εξόρυξη λιγνίτη γίνεται σήμερα ιδιωτικά από την METLEN του Μυτιληναίου στην Αχλάδα της Φλώρινας, έκταση που του παραχωρήθηκε χωρίς αντάλλαγμα από το Ελληνικό Δημόσιο! Τον παραγόμενο λιγνίτη ο Μυτιληναίος εξάγει στη Β. Μακεδονία, όπου παράγεται ηλεκτρική ενέργεια, την οποία και αγοράζουμε!
Έχοντας θάψει τα δημόσια λιγνιτωρυχεία γιατί δήθεν μας είναι πια αχρείαστα.
Όπως πωλείται και μέρος της αδιάθετης ενέργειας από τις ΑΠΕ, για να καταναλώνεται το πανάκριβο LNG, που αποτελεί και την τιμή εκκίνησης στα τιμολόγια ρεύματος μέσω του ληστρικού χρηματιστηρίου των παρόχων – κλεπταποδόχων της ενέργειας.
Ως προς τα φωτοβολταικά που αναπτύσσονται ραγδαία σε καλλιεργήσιμη γη, στα μικρά αγροτεμάχια καθίστανται σταδιακά ασύμφορα, λόγω των πανάκριβων μπαταριών. Κι έτσι οι μικροιδιοκτήτες οδηγούνται συν των χρόνω στην εκποίησή τους έναντι πινακίου φακής στους ισχυρούς, που μετατρέπονται σε τσιφλικάδες …παραγωγούς ενέργειας και η ντόπια αγροτική παραγωγή εξανεμίζεται.
Εξ ίσου ληστρική και αντιπεριβαλλοντική είναι η κατάργηση των κινήτρων της ΔΕΗ (παλαιότερα) για τοποθέτηση φωτοβολταικών στις στέγες των κατοικιών, ένα μέτρο που θα ανακούφιζε ουσιαστικά αρκετούς οικονομικά χειμαιζόμενους Έλληνες.
Η σύγχρονη “οικολογία” και ενεργειακή πολιτική λοιπόν, δεν μπορεί να περιορίζεται στο δίπτυχο;
Κατάργηση χρηματιστηρίου ενέργειας
Κατάργηση ορυκτών καυσίμων.
Πέρα από το ληστρικό χρηματιστήριο ενέργειας, υπάρχει και το ληστρικό “χρηματιστήριο ρύπων” της ΕΕ, που συνεπάγεται βάρη για τους αδύναμους κέρδη για τους ισχυρούς. Γιατί το χρηματιστήριο ρύπων δεν είναι παρά μια αγορά, όπου οι εταιρείες και οι χώρες αγοράζουν και πωλούν δικαιώματα ρύπων, εξαργυρώνουν δηλαδή τη ρύπανση που προκαλούν.
Τα δε ορυκτά καύσιμα είναι καλώς ή κακώς αποδεδειγμένα απολύτως απαραίτητα και οι στοιχειώδεις κανόνες εθνικής μας κυριαρχίας επιβάλλουν τη λελογισμένη δημόσια αξιοποίηση των λιγνιτικών μας κοιτασμάτων, με τα αναγκαία φίλτρα και μέτρα προστασίας, ειδικά στα λιγνιτωρυχεία που είναι σήμερα δυνητικά ενεργά και όχι την εγκληματική καταστροφή των εξοπλισμών τους .
- ΧΩΡΟΤΑΞΙΑ
Η σύγχρονη “οικολογία” ωστόσο, δεν αφορά μόνο στην ενέργεια. Αφορά και στη χωροταξία, τη χωρική παραγωγική δραστηριότητα, τα δίκτυα υποδομών και την πολεοδόμηση της χώρας.
Χωροταξικός σχεδιασμός είναι η διαδικασία χωρικής οργάνωσης των ανθρώπινων δραστηριοτήτων και υποδομών, με σκοπό τη βιώσιμη ανάπτυξη και διασφάλιση της ποιότητας ζωής των πολιτών.
Γενικό Χωροταξικό Σχέδιο για τη χώρα, ουσιαστικά δεν υφίσταται, παρά μόνο ένα κείμενο γενικόλογων αρχών (νόμος 4447/16), που παραπέμπει το διά ταύτα στα Περιφερειακά και τα Ειδικά Χωροταξικά Σχέδια.
Προηγήθηκε βέβαια το Ειδικό Χωροταξικό για τις ΑΠΕ (ΦΕΚ 2464/2008), το οποίο μάλιστα με αλλεπάλληλες τροποποιήσεις και αποφάσεις ΣτΕ, επέκτεινε την αδειοδότηση των ΑΠΕ στις βουνοκορφές κλπ. Χωροταξικό για την αγροτική παραγωγή δεν υφίσταται, ενώ για τη βιομηχανία θεσπίστηκε με το ΦΕΚ 151/2009 και θεσμοθετημένη επικαιροποίηση ακόμη δεν υφίσταται. Ωστόσο έσπευσε το κράτος να θεσμοθετήσει τα logistics (κέντρα αποθήκευσης και διανομής) και να τα εντάξει στα «Βιομηχανικά Πάρκα» με τους νόμους 4302/2014 και 4982/2022. Γιατί τα logisticsαντικαθιστούν χωρικά, σχεδόν παντού την παρακμάζουσα βιομηχανία, για την οποία, ούτε με τα ΕΣΠΑ των καλών εποχών 1990, 2000, δεν υπήρχε ποτέ στοχευμένη εξειδίκευση με σκοπό την παραγωγική αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας. Ειδικά για τα logistics, που σήμερα επιδοτούνται αδρά από το Ταμείο Ανάκαμψης, να σημειώσουμε ότι λειτουργούν φυσικά ως καρτέλ που ευθύνεται τα μάλλα για την ακρίβεια, παράλληλα με τα καρτέλ των supermarket. Είναι χαρακτηριστικό ότι το καρπούζι, που αγοράζεται από τον παραγωγό 0,15-0,20 ευρώ, φθάνει στην Πολωνία στο 1 ευρώ, αλλά στα Ελληνικά μανάβικα στα 1,50 με 2,00 ευρώ. Πρόσφατα μάλιστα, με το ΦΕΚ 5305/Β/2025 επεκτάθηκε κατά πολύ η βιομηχανική ζώνη, βλέπε logistics, στα Οινόφυτα Βοιωτίας, που λειτουργούσε άτυπα, ως εκτός σχεδίου από παλιά.
Το προυφιστάμενο Ειδικό Χωροταξικό για τον τουρισμό ακυρώθηκε με αποφάσεις ΣτΕ του 2009 και 2013, ενώ το νέο βρίσκεται σήμερα σε διαδικασία διαβούλευσης.Η «καινοτομία» του έγκειται στο εξής. Στο όνομα της καταπολέμησης του υπερτουρισμού, υποχρεώνει την τουριστική αξιοποίηση να γίνεται σε μεγάλες εκτάσεις των 16, 12 ή 8 στρεμμάτων, ανάλογα με την Κατηγορία Α, Β ή Γ που εντάσσει τις περιοχές της χώρας. Υποχρεώνει δηλαδή τους μικροιδιοκτήτες γεωτεμαχίων και οικοπέδων να πουλήσουν τις ιδιοκτησίες τους στους ισχυρούς και τα funds, Έλληνες ή, κυρίως, ξένους! Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και η πρόσφατη νομοθεσία απαγόρευσης δόμησης σε εκτός σχεδίου γεωτεμαχίων, ακόμη κι αν πληρούν την αρτιότητα των 4 στρεμμάτων, όταν αυτά δεν έχουν πρόσωπο σε χαρακτηρισμένη οδό. Στην κατεύθυνση της εκποίησης της γης των μικροιδιοκτητών μαζικά.
- ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑ
Ειδικά το τελευταίο ως προς τον τουρισμό, καθίσταται ακόμη μεγαλύτερο έγκλημα, αν συγκεραστεί με τους περίφημους νόμους περί «στρατηγικών επενδύσεων» και τα σκανδαλώδη προνόμια που αυτοί παρέχουν στους επίδοξους επενδυτές. Τα περίφημα ΕΣΧΑΔΑ (Ειδικό Σχέδιο Χωρικής Ανάπτυξης Δημοσίων Ακινήτων) και ΕΣΧΑΣΕ (Ειδικά Σχέδια Χωρικής Ανάπτυξης Στρατηγικών Επενδύσεων) που, μεταξύ άλλων, προβλέπουν τον υπερπολλαπλασιασμό της δόμησης στις εκτάσεις όπου αναπτύσσονται οι λεγόμενες στρατηγικές επενδύσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι για τις επενδύσεις αυτές, οι οικοδομικές άδειες, δια νόμου δεν εκδίδονται από τις τοπικές πολεοδομίες, αλλά από την κεντρική υπηρεσία του ΥΠΕΝ.
Τα ΕΣΧΑΔΑ αφορούν στα ακίνητα ιδιοκτησίας Ελληνικού Δημοσίου, που εκχωρούνται σε ιδιώτες και θεσπίστηκαν αρχικά με τον ν. 3896/11. Σήμερα υλοποιούνται στον Αστέρα Βουλιαγμένης, στις Ιαματικές Πηγές Λουτρόπολης Καμένων Βούρλων, στον Αφάντου Ρόδου, στην Κασσιώπη Κέρκυρας, στο Castello Bibelli Κέρκυρας, στο Παλιούρι Χαλκιδικής και φυσικά στο «TheEllinikon», ενώ αρκετά ακόμη βρίσκονται σε διαδικασία εκπόνησης και θεσμοθέτησης.
Εκποίηση της Δημόσιας περιουσίας για τη δημιουργία ιδιωτικών πυκνοδομημένων πόλεων μέσα στις πόλεις για πολυτελείς κατοικίες, τουρισμό και εμπορικές χρήσεις. Έχει ήδη χυθεί πολύ μελάνι ειδικά για το οικονομικό και περιβαλλοντικό σκάνδαλο του Ελληνικού και στο σημείωμα αυτό θα σταθώ μόνο σε δύο σημεία.
- Η πυκνοδομημένη νέα πολιτεία ανεγείρεται χωρίς καμία μέριμνα για την επάρκεια των υποδομών. Κατ΄αρχήν τα δίκτυα υποδομών είναι συμβατική υποχρέωση να κατασκευάζονται και να συντηρούνται με έξοδα του Ελληνικού Δημοσίου! Το νερό δεν επαρκεί και ήδη το Ελληνικό Δημόσιο έχει ξεκινήσει κατασκευή νέου δικτύου που θα διασχίζει όλη την Αττική, η δε προκαλούμενη καθολική λειψυδρία θα αποτελέσει ένα ακόμη πρόσχημα για την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ. Η Ψυττάλεια δεν επαρκεί για τα ακάθαρτα παρομοίως, ούτε επαρκεί ο υφιστάμενος αγωγός αποχέτευσης ακαθάρτων με τη συγκεκριμένη διατομή! Τι θα κάνουν? Θα εγκαταστήσουν μονάδα βιολογικού καθαρισμού στη μικρή παραλία του Ελληνικού που έχει απομείνει ή μήπως στο παράκτιο μέτωπο όμορων Δήμων? Κι αν ναι, πόσο θα επιβαρύνει τη ρύπανση της θάλασσας μια μονάδα βιολογικού καθαρισμού, ίσως και αφαλάτωσης? Άμεσα ορατό, αλλά και δυσεπίλυτο είναι το τεράστιο κυκλοφοριακό πρόβλημα που δημιουργείται στην περίφημη «Αθηναική Ριβιέρα». Αν κάποτε λειτουργήσει ολόκληρη η πολιτεία του Ελληνικού, όλα τα Νότια Προάστια, από Φάληρο μέχρι Σούνιο, θα είναι χωρίς αμφιβολία, απροσπέλαστα. Επί πλέον, καταργήθηκε η προβλεπόμενη επέκταση του μετρό στη Γλυφάδα, που θα έπρεπε ήδη να έχει αποπερατωθεί, προκειμένου να εκπονηθούν μελέτες ώστε να κατευθυνθεί το μετρό στον πύργο του Ελληνικού, με έξοδα του Ελληνικού Δημοσίου φυσικά.
- Η επένδυση προπαγανδίστηκε ότι θα δημιουργήσει 80.000 νέες θέσεις εργασίας. Με τον Νέο Κώδικα Μετανάστευσης ΦΕΚ Α’ 83/2023 ορίστηκαν οι διαδικασίες για την εισαγωγή εργαζομένων από τρίτες χώρες! Έκτοτε κάθε χρόνο ορίζεται ο αριθμός. Μόνο για το 2026 ορίστηκε σε 94.240 θέσεις εργασίας (ΦΕΚ 241Α/2025)! Που απασχολούνται? Μα φυσικά κυρίως στον τουρισμό και τις μεγάλες επενδύσεις! Εισάγονται από funds, μεταξύ των οποίων η Boeingκαι η ΤΕΡΝΑ, που επιδοτούνται μάλιστα από το Ταμείο Ανάκαμψης ανά κεφάλι, με ποσόν υπερδιπλάσιο του κόστους για μεταφορά, φιλοξενία και σίτιση. Μιλάμε για εισαγόμενους σκλάβους που στοιβάζονται σε εγκαταταλελειμμένα κτίρια, κοιμούνται σε κουκέτες και σιτίζονται με junk food. Τα 850 ευρώ της μισθοδοσίας τους τα στέλνουν πάραυτα στις χώρες τους. Ποιος Έλληνας εργαζόμενος θα μπορούσε με το μισθό πείνας να μεταβαίνει καθημερινά στο Ελληνικό και να εξασφαλίζει ταυτόχρονα τα έξοδα διαβίωσης του ιδίου και της οικογένειάς του?
Δεν είναι τυχαίο ότι 4 άνθρωποι μέχρι στιγμής έχουν χάσει τη ζωή τους στα κάτεργα του Ελληνικού και κατά τα λοιπά, οι κυβερνώντες προβάλλουν μετά μανίας το αντιμεταναστευτικό και ρατσιστικό τους αφήγημα.
Τα ΕΣΧΑΣΕ αφορούν στην ιδιωτική γη. Θεσμοθετήθηκαν αρχικά με τον νόμο 3894/2010 και στη συνέχεια τους 4146/2013 και 4608/2019. Σήμερα ισχύει ο νόμος4864/2021(περί Στρατηγικών Επενδύσεων). Τα κριτήρια ένταξης στις διατάξεις του νόμου είναι πλέον επένδυση 40 εκατ. ευρώ και μόλις 75 νέες θέσεις εργασίας, ενώ για την έρευνα/καινοτομία, την βιοτεχνολογία, την ψηφιακή βιομηχανία (AI, ρομποτική και φυσικά data centers), τον ιατρικό τουρισμό(!), και τη διαχείριση αποβλήτων, περιορίζονται στα 30 εκατ. ευρώ και μόλις 50 θέσεις εργασίας. Για δε τα βιομηχανικά πάρκα (βλέπε logistics), αρκεί επένδυση 20 εκατ. ευρώ και μόλις 50 θέσεις εργασίας.
Μέχρι σήμερα έχουν θεσμοθετηθεί 6 ΕΣΧΑΣΕ, όλα για τουριστικά θέρετρα και real estate. Στην Αργολίδα, στην Κρήτη, στην Αιτωλοακαρνανία και στη Μύκονο, καθώς και 1 ΕΣΧΑΣΕ στον Αστακό για μετατροπή της ΒΙΠΕ σε τουριστικό λιμένα. Για την κρουαζιέρα και την μπίζνα του real estateλοιπόν, εκποιούνται μεγάλες εκτάσεις σε ξένους βασικά επενδυτές, που λαμβάνουν έγκριση για υπερπολλαπλάσια δόμηση, με σκοπό τα υπερκέρδη από την πώληση πολλαπλάσιων διαμερισμάτων ή τουριστικών καταλυμάτων. Πολλά ακόμη ΕΣΧΑΣΕ βρίσκονται σε διαδικασία εκπόνησης και αδειοδότησης.
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία το ποσοστό ιδιοκατοίκησης των Ελλήνων έπεσε κατά 10 περίπου ποσοστιαίες μονάδες συγκριτικά με το 2010. Εξακολουθεί ωστόσο να βρίσκεται στο 69,4%, ενώ ο Ευρωπαικός μέσος όρος είναι 68%. Για τους «επενδυτές», αυτό μεταφράζεται σε «λίπος» της Ελληνικής κοινωνίας, που ακόμη υπάρχει, άρα, εν μέσω φτώχειας, θα πουληθούν ακόμη πάρα πολλά. Έτσι οι ογκώδεις τιμές των ακινήτων δεν πέφτουν, η ζήτηση εξακολουθεί να υπάρχει από ξένους, αλλά σε τιμές υψηλές και οι νέοι στοιβάζονται με τους γονείς ακόμη και μετά τα 40 τους χρόνια. Είναι γνωστό ότι οι επελαύνοντες Ισραηλινοί ειδικά, έχουν την τάση να αγοράζουν γειτονιές ολόκληρες! Γιατί? Γιατί, όπως είναι κοινό μυστικό στον κόσμο της μεσιτείας, προσδοκούν να λάβουν συντελεστές δόμησης υπερδιπλάσιους και να χτίσουν μικρούς ή μεγάλους ουρανοξύστες που θα τους αποφέρουν πολλαπλάσια κέρδη, ενώ προς το παρόν εκμεταλλεύονται τα διαμερίσματα μέσω AirBNB, αποκλείοντας τους νέους Έλληνες και από την ενοικίαση.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στο επίσημο ποσοστό ιδιοκατοίκησης συμπεριλαμβάνονται τα δεσμευμένα ακίνητα από τις τράπεζες και τα funds, που επίσης θα περιέλθουν σταδιακά, σε εξευτελιστικές μάλιστα τιμές, στα χέρια των επιτήδειων «επενδυτών» μας.
Ενώ λοιπόν εξελίσσονται όλα τα παραπάνω, ο νόμος περί Χωροταξίας και Πολεοδομίας, υποχρεώνει στην εκπόνηση Τοπικών Πολεοδομικών Σχεδίων (ΤΠΣ) σε όλη τη χώρα. Πράγματι 227 ΤΠΣ έχει αναλάβει να εκπονήσει το ΤΕΕ με χρηματοδότηση από το Ταμείο Ανάκαμψης άνω των 400 εκατ. ευρώ, ενώ ελάχιστα εκπονούνται με πρωτοβουλία των Δήμων και δικές τους δαπάνες. Κανένα σχεδόν από όλα αυτά, παρά τις αλλεπάλληλες παρατάσεις, δεν έχει θεσμοθετηθεί μέχρι σήμερα. Μεγάλος αριθμός δε από αυτά έχει ανατεθεί σε μεγάλα μελετητικά γραφεία ΄ημετέρων΄.
Με τα ΤΠΣ καθορίζονται επακριβώς οι χρήσεις γης, ορίζονται οι όροι και περιορισμοί δόμησης και εντάσσονται νέες περιοχές στο σχέδιο. Αφορούν δηλαδή σε θέματα που ενδιαφέρουν και θίγουν στις τοπικές κοινωνίες, την καθημερινή ζωή και εργασία των πολιτών, καθώς και τη θεσμοθέτηση κοινωφελών χρήσεων, όπως κέντρων υγείας και νοσοκομείων, σχολείων, βρεφονηπιακών σταθμών κλπ. Και όμως, οι ιθύνοντες δεν κρίνουν σκόπιμη τη σύμφωνη γνώμη των τοπικών κοινωνιών και των Δήμων! Ο νόμος που προαναφέραμε προβλέπει γνωμοδότηση από τους Δήμους και επειδή ρητά δεν αναφέρει για ανάγκη θετικής γνωμοδότησης, τούτο μεταφράζεται από την Πολιτεία και τη Διοίκηση του ΤΕΕ, ότι ακόμη και με κάθετα αρνητική γνώμη των πολιτών και των Δήμων, το ΤΠΣ προχωρά κατά το δοκούν! Ένα τεράστιο έλλειμμα δημοκρατίας προκύπτει λοιπόν, πάνω σε θέματα που αφορούν τις συνθήκες διαβίωσης των πολιτών.
Ας μην ξεχνάμε ότι το άρθρο 102 του Συντάγματος θεσμοθετεί υποχρεωτικά την Αποκέντρωση στη διοίκηση. Η ερμηνεία που δίνεται ωστόσο από τους ιθύνοντες είναι ότι η πολεοδόμηση της κάθε περιοχής, η θέση του καταστήματος, του σχολείου, της παιδικής χαράς, δεν αφορά τους δημότες της και η λήψη σχετικών αποφάσεων δεν αφορά καθόλου τους Δήμους ως διοικητική οντότητα!
Αρκετοί Δήμαρχοι, ακόμη και της δεξιάς παράταξης, προσέφυγαν πρόσφατα στο ΣτΕ με αφορμή τα σκανδαλώδη bonus του ΝΟΚ που αυξάνουν κατά πολύ τα ύψη των κτιρίων και απέσπασαν τις146, 147, 148, 149/2025 θετικές γνωμοδοτήσεις. Το άμεσο μέλλον θα δείξει αν θα προσφύγουν ξανά κατά της συγκεντρωτικής θεσμοθέτησης των ΤΠΣ και πολλώ μάλλον κατά της υποχρεωτικής μεταφοράς των Υ.ΔΟΜ.(Πολεοδομίες) από τους Δήμους στην Κεντρική Διοίκηση και μάλιστα στην Κτηματολόγιο Α.Ε.!
Διόλου τυχαία, για να αποσπάσουν τη συμφωνία της κοινής γνώμης, οι μηχανισμοί της κυρίαρχης προπαγάνδας επιστρατεύουν τα σκάνδαλα των τοπικών Πολεοδομιών. Φευ όμως, γιατί αμέσως ξεσκεπάζονται οι πολιτικές διασυνδέσεις των συλληφθέντων με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, οι επισκέψεις στου Μαξίμου, η συγγενική τους σχέση με τον ΓΓ του ΥΠΕΝ, οι υποψηφιότητές τους στο ΤΕΕ και τον Σύλλογο Αρχιτεκτόνων με τα ψηφοδέλτια της δεξιάς και ακολουθούν φυσικά οι παραιτήσεις των ΓΓ ΥΠΕΝ και ΥΠΠΟ.
Αυτό που μένει δυστυχώς στην κοινή γνώμη, είναι η απαξίωση των Δημοσίων Υπαλλήλων εν γένει, ακόμη κι αν οι ίδιοι οι συλληφθέντες υπάλληλοι ήταν οι πρώτοι που όπως απεδείχθη, ξεστόμιζαν κουβέντες του τύπου «Θα είμαι οδηγός στο τανκς που θα πατάει τους δημοσίους υπαλλήλους»!
Γιατί ναι, αυτός είναι ο σκοπός των κρατούντων. Να απαξιώσουν συλλήβδην τους Δημοσίους Ελεγκτικούς Μηχανισμούς και να εκχωρήσουν τα πάντα σε ιδιώτες, έναντι παχυλών αμοιβών! Να εκχωρήσουν σε ιδιώτες ακόμη και την έκδοση οικοδομικών αδειών και τον έλεγχο των αυθαιρέτων.
Οι τοπικές Πολεοδομίες είναι σήμερα υποστελεχωμένες και ο μέσος όρος ηλικίας των εργαζομένων ξεπερνά τα 50 έτη. Οι κενές οργανικές θέσεις δεν καλύπτονται ούτε μέσω ΑΣΕΠ, γιατί οι νέοι διπλωματούχοι μηχανικοί δεν δέχονται να επωμιστούν τεράστιες ευθύνες, χωρίς νομική στήριξη και με πενιχρές αμοιβές που ξεκινούν από τα 900 ευρώ. Πολλοί από τους μεσήλικες σημερινούς υπαλλήλους δεν θα αποδεχτούν τη μετάταξή τους σε γεωγραφικά απομακρυσμένα σημεία. Οι κεντρικές Πολεοδομίες θα είναι και πάλι υποστελεχωμένες, ενώ με την πάροδο του χρόνου και τις συνταξιοδοτήσεις θα αποψιλώνονται εντελώς. Με βεβαιότητα μπορούμε να προβλέψουμε ότι το έργο των Πολεοδομιών θα εκχωρηθεί σε ιδιώτες.
Οι κύκλοι της κυρίαρχης προπαγάνδας, εκτός από τη συκοφάντηση συλλήβδην των Δημοσίων Υπαλλήλων, επιστρατεύουν δύο ακόμη σοφιστείες, που δεν είναι παρά απλά ψέματα.
Η πρώτη αφορά στο ψέμα ότι στην Κτηματολόγιο Α.Ε. το έργο των Πολεοδομιών θα ψηφιοποιηθεί, ενώ είναι ήδη απολύτως ψηφιοποιημένη η έκδοση οικοδομικών αδειών και ο έλεγχος αυθαιρέτων και ο κάθε υπάλληλος, σε κάθε του πράξη, αφήνει το ψηφιακό του στίγμα, άρα μπορεί και να ελεγχθεί.
Η δεύτερη αφορά στις καθυστερήσεις στην έκδοση των οικοδομικών αδειών και είναι εντελώς υποκριτική γιατί αφενός η πλειοψηφία των οικοδομικών αδειών εκδίδεται σήμερα χωρίς την υποχρέωση προελέγχου από την αρμόδια Πολεοδομία (όπως έχει θεσμοθετηθεί με τον 4495/17) και οι ενδεχόμενες καθυστερήσεις οφείλονται στις αναγκαίες προεγκρίσεις από την Αρχαιολογία, την προσκόμιση πιστοποιητικών μεταγραφής από τα Υποθηκοφυλακεία κ.ά. Είναι χαρακτηριστικό όμως ότι ακόμη και για τις άδειες που οι ιδιώτες εκδίδουν με δική τους ευθύνη, σε περίπτωση παρατυπίας, υπόλογοι καθίσταται οι ίδιοι οι υπάλληλοι που δεν τους ζητήθηκε να τις ελέγξουν, όπως και οι πολιτικοί τους Προιστάμενοι, δηλαδή οι Δήμαρχοι! Από την άλλη, όταν οι υπάλληλοι προελέγχουν, οι καθυστερήσεις οφείλονται στην υποχρέωση για διορθώσεις των σχεδίων και υπολογισμών που οι υπάλληλοι ηλεκτρονικά υποβάλλουν ώστε η άδεια να είναι σύννομη και οι μελετητές μηχανικοί καθυστερούν να κάνουν γιατί συνήθως πρέπει να μεσολαβήσει η διαπραγμάτευση με ιδιοκτήτες και εργολάβους.
- ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Το εγγύς μέλλον θα δείξει αν οι Δήμοι θα αντισταθούν στην καθολική τους απαξίωση, προσφεύγοντας δικαστικά και κινητοποιούμενοι με κάθε μέσον.
Όσο για τους χειμαζόμενους Έλληνες, τα θέματα της Οικολογίας, της Χωροταξίας και της Πολεοδομίας, μπορεί να φαντάζουν μακρινά και εξειδικευμένα, αλλά θίγουν άμεσα τις ζωές τους και απαιτούν αφύπνιση και μαζική κινητοποίηση.
Γιατί μέσα από ένα πλέγμα νομοθετημάτων, η Οικολογία, η Χωροταξία και η Πολεοδομία γίνονται εργαλεία για να ευνοούν τους ισχυρούς σε βάρος των πολλών και να βαθαίνουν την εξάρτηση της χώρας.
Από το 2010 ξεκίνησαν τα μνημονιακά νομοθετήματα, στο όνομα της «ανάπτυξης». Με την προνομιακή εκχώρηση δημόσιας και ιδιωτικής γης σε funds και ντόπιους και ξένους κυρίως ολιγάρχες και πλουσίους. Η πρόσδεση της χώρας στα αμερικανονατοικά συμφέροντα, αλλά πρωτίστως και στο γενοκτόνο Ισραήλ, άνοιξε την πόρτα στο σταδιακό εποικισμό της χώρας.
Το έγκλημα συνεχίζεται, στο όνομα της δήθεν περιφρούρησής μας έναντι των Τούρκων, ενεργοποιώντας και το εργαλείο της ενέργειας και εκχωρώντας τις θάλασσές μας στους αμερικανικούς κολοσσούς για «πιθανή» εξόρυξη υδρογονανθράκων. Βαθαίνοντας και την πολλαπλή εξάρτησή μας από το Ισραήλ, γιατί θα μας προστατεύσουν δήθεν από την απειλή εξ Ανατολών.
Το αφήγημα της «οικολογίας» αποδεικνύεται ότι δεν είναι παρά ένα πρόσχημα.
Γιατί μετατρεπόμαστε σε μια αποικία που τα χαρίζει όλα, αφού η ελίτ της μιλάει Ελληνικά μόνο από ατύχημα, αφού η καρδιά της στην Ουάσιγκτον, στις Βρυξέλλες και στο Τελ Αβίδ βρίσκεται…..
*Πολιτικός Μηχανικός ΕΜΠ
MSc Περιφερειακή Ανάπτυξη
MSc Architectural Design
τ. Διευθύντρια Πολεοδομίας και Τεχνικών Υπηρεσιών Δήμου Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης
Μέλος ΑΡΑΓέΣ (Αριστερής Αγωνιστικής ενωτικής Συσπείρωσης Μηχανικών)
ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ www.tinakanoume.gr η γραφή είναι επεξεργασία εργαλείων αλλαγών. Είναι οικοδόμηση προϋποθέσεων συνείδησης πράξης Δεν επαρκούν οι αναλύσεις, η διαπίστωση συμπτωμάτων. Πολιτικός λόγος είναι η ανάγνωση των αιτίων, και η πρόταση που μπορεί να μετουσιωθεί σε πράξη μετασχηματισμών. Η ΧΩΡΑ είναι καταδικασμένη σε ανεπίστροφη πορεία από το ανεπαρκές, διεφθαρμένο, πολιτικό προσωπικό. Από την κομματοκρατία έως και την σημερινή έκφραση της αριστεροκαπηλείας, το παρακρατικό βάθος και διαπλοκή. Ένα προσωπικό άγνοιας, ιδιοτέλειας, μεταπρατισμού. Μαζί με την πολιτική χάθηκε ο δημόσιος χώρος του λόγου και της ευθύνης. Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΘΕΤΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ προοπτικής και νέων κομμάτων οφείλεται σε: 1.) κυριαρχία παρωχημένων και ψεύτικων εννοιολογήσεων, 2.) αναδιάταξη θέσεων του παλιού πολιτικού προσωπικού 3.) αντιλήψεις άμυνας κεκτημένων χωρίς στρατηγικό βάθος και 4.) άγνοια σχέσεων τεχνικών οικονομίας και πολιτικής διεύθυνσης. Ότι απαιτείται η κλασσική και φιλοσοφική παιδεία για την διαχείριση του πολιτικού και της πόλης, αυτά που η χρηματιστική ολιγαρχία και η δικτατορία των αγορών δεν θέλουν να συμβαίνει.
