ενδείξεις - αντενδείξεις





πρός τό δεῖν οὕτω



Όλα τα θέματα πρός τό δεῖν οὕτω



Προηγούμενα εὕσημον λόγον δῶτε








Posted on : Τρίτη 11 Αυγούστου 2026 [ 0 ] comments Label:

Ντίνος Παπαντωνίου: Η ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΠΟΛΗ ΚΟΡΙΝΘΟΣ ΚΑΙ Η ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΓΗ, Η ΝΕΜΕΑ - ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΤΕΡΟΔΙΟΙΚΗΣΗ; - ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΗ ΣΤΟΝ ΘΕΑΤΗ; - ΤΑ ΕΡΓΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ. - ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΩΣ ΕΝΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ - ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΥΠΑΙΘΡΟΥ - Ο ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ - ΨΗΦΙΑΚΟΙ ΔΗΜΟΙ ΧΩΡΙΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ - ΤΟ ΑΓΙΩΡΓΙΤΙΚΟ - ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ - ΣΤΗΝ ΚΟΡΙΝΘΟ - ΤΟ ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟ ΚΙΟΝΟΚΡΑΝΟ - ΑΡΧΑΙΑ ΚΟΡΙΝΘΟΣ - ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΙ ΓΕΩΡΓΙΚΟ ΠΑΡΚΟ - ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ

by : tinakanoumegk

 

Ntinos Papantoniou


Η ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΠΟΛΗ ΚΑΙ Η ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΓΗ ΜΟΥ, Η ΝΕΜΕΑ

Βρισκόμαστε στο δεύτερο δεκαήμερο του Αυγούστου. Αρκετοί από τους ενοίκους των δημαρχιακών μεγάρων βρίσκονται σε διακοπές.
Άρα έχουν, ίσως, λίγο περισσότερο χρόνο να διαβάσουν. Να αναστοχαστούν. Να προβληματιστούν.
Και ίσως να ξαναδιαβάσουν το άρθρο 102 του Συντάγματος:
«Η διοίκηση των τοπικών υποθέσεων ανήκει στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης».
Ο Κώδικας Δήμων δίνει σε αυτή τη συνταγματική πρόβλεψη συγκεκριμένο περιεχόμενο: ποιότητα ζωής και καθημερινότητα, τοπική ανάπτυξη, κοινωνική προστασία και παιδεία, πολιτισμός, περιβάλλον και αθλητισμός.
Άρα ο Δήμος δεν είναι απλώς ένας μηχανισμός καθαριότητας, εκτέλεσης έργων και διαχείρισης της καθημερινότητας.
Είναι, οφείλει να είναι, θεσμός τοπικής διακυβέρνησης, με ευθύνη για την ανάπτυξη, την κοινωνική συνοχή, το περιβάλλον, τον πολιτισμό, την παραγωγική ταυτότητα και τελικά για την ίδια την ποιότητα ζωής του τόπου.
Και εδώ αρχίζει το πραγματικό ερώτημα:
Τι σημαίνει σήμερα Αυτοδιοίκηση;
🏛️ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΤΕΡΟΔΙΟΙΚΗΣΗ;
Γιατί, ενώ το Σύνταγμα αναγνωρίζει στην Αυτοδιοίκηση τη διοίκηση των τοπικών υποθέσεων, τα τελευταία χρόνια παρακολουθούμε μια αντίστροφη πορεία.
Αρκεί κανείς να παρακολουθήσει τα συνέδρια και τις συνεδριάσεις της ΚΕΔΕ για να αντιληφθεί το μέγεθος της συζήτησης.
Ειδικά τα τελευταία έξι χρόνια βλέπουμε μια σταδιακή μετατόπιση αρμοδιοτήτων, εργαλείων και λειτουργιών από τους Δήμους προς το κεντρικό κράτος και άλλους φορείς.
Χαρακτηριστική είναι η κυβερνητική επιλογή για τις Υπηρεσίες Δόμησης, με την προωθούμενη μεταφορά από τους ΟΤΑ στο Ελληνικό Κτηματολόγιο αρμοδιοτήτων που αφορούν την έκδοση οικοδομικών αδειών και τον έλεγχο των κατασκευών.
Ανεξάρτητα από τις πραγματικές και χρόνιες παθογένειες πολλών ΥΔΟΜ, το ερώτημα παραμένει:
Όταν ένας Δήμος αδυνατεί να ασκήσει αποτελεσματικά μια αρμοδιότητα, η απάντηση είναι να ενισχύσουμε τον Δήμο ή να του αφαιρέσουμε την αρμοδιότητα;
Ανάλογος προβληματισμός υπάρχει και στον πολεοδομικό σχεδιασμό.
Στα Τοπικά και Ειδικά Πολεοδομικά Σχέδια το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας έχει τον κεντρικό ρόλο, με το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας να λειτουργεί ουσιαστικά ως το μακρύ χέρι του κράτους.
Οι Δήμοι συμμετέχουν;
Ναι.
Άλλο όμως συμμετέχω στον σχεδιασμό του τόπου μου και άλλο έχω την πραγματική δυνατότητα να τον σχεδιάζω.
Γιατί η χωροταξία και η πολεοδομία δεν είναι απλώς τεχνικές διαδικασίες.
Είναι βαθιά πολιτικές επιλογές.
Αφορούν το πού κατοικούμε, πού παράγουμε, πού αναπτύσσεται η επιχειρηματικότητα, τι προστατεύουμε, πώς οργανώνουμε την ύπαιθρο και τελικά τι τόπο θέλουμε για τις επόμενες δεκαετίες.
Και η συνέχεια, αν δεν ανατραπεί αυτή η πολιτική, φαίνεται ότι θα δοθεί στο νερό και στο μέλλον των ΔΕΥΑ.
Το νερό όμως δεν είναι μια οποιαδήποτε υπηρεσία.
Είναι δημόσιο αγαθό, τοπικός πόρος και βασικό στοιχείο της ζωής, της παραγωγής και της ανάπτυξης κάθε τόπου.
Όλα αυτά δεν είναι άσχετα μεταξύ τους.
Έχω χρησιμοποιήσει και στο παρελθόν τη λέξη «ψευδοκράτος».
Τη χρησιμοποιώ για να περιγράψω ένα σύστημα όπου ανάμεσα στο κράτος και στην Αυτοδιοίκηση δημιουργούνται διαρκώς φορείς, οργανισμοί, εταιρείες και ενδιάμεσοι μηχανισμοί που αναλαμβάνουν λειτουργίες και αρμοδιότητες, ενώ ο φυσικός πολιτικός θεσμός που βρίσκεται πιο κοντά στον πολίτη αποδυναμώνεται.
Έτσι, λίγο λίγο, η Τοπική Αυτοδιοίκηση αφυδατώνεται.
Και τότε το ερώτημα γίνεται αναπόφευκτο:
Αν ο Δήμος χάνει εργαλεία για τη δόμηση, περιορίζεται ο πραγματικός του ρόλος στον σχεδιασμό του χώρου και αύριο αλλάξει ουσιαστικά η θέση του στη διαχείριση του νερού, ποιο περιεχόμενο θα απομείνει τελικά στη λέξη «Αυτοδιοίκηση»;
Μήπως αντί να προχωρούμε προς περισσότερη Αυτοδιοίκηση επιστρέφουμε, με σύγχρονους μηχανισμούς, στην ετεροδιοίκηση;
👥 ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΗ ΣΤΟΝ ΘΕΑΤΗ;
Την ίδια στιγμή υπάρχει ένας πραγματικός πληθωρισμός εικόνων και λόγων, κυρίως στα κοινωνικά δίκτυα, από αιρετούς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Βίντεο, φωτογραφίες, δηλώσεις και αναρτήσεις για την έναρξη, την εξέλιξη ή την ολοκλήρωση ενός έργου. Για έργα μικρά και μεγάλα. Ακόμη και για παρεμβάσεις που αποτελούν την αυτονόητη υποχρέωση ενός Δήμου.
Δεν αμφισβητώ την ανάγκη ενημέρωσης ούτε τις προσπάθειες που καταβάλλουν οι Δήμοι.
Άλλο όμως ενημέρωση και άλλο η διαρκής κατασκευή εικόνας.
Έχω την αίσθηση ότι μεγάλο μέρος αυτού του επικοινωνιακού θορύβου δεν απευθύνεται πλέον σε πολίτες.
Απευθύνεται σε θεατές.
Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ.
Η λέξη πολίτης συνδέεται με την πόλη, τον πολιτισμό, τα κοινά και κυρίως με τη συμμετοχή.
Ο πολίτης δεν είναι παθητικός αποδέκτης της εικόνας ενός αιρετού. Δεν είναι καταναλωτής βίντεο και αναρτήσεων.
Ο ΠΟΛΙΤΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ.
Μέσα από συλλόγους, φορείς, ομάδες πολιτών, δημοτικές παρατάξεις, επιτροπές, συνελεύσεις και το Δημοτικό Συμβούλιο.
Ενημερώνεται, ρωτά, διαφωνεί, προτείνει, ελέγχει και συνδιαμορφώνει.
Αν λοιπόν μας αρέσει τόσο πολύ η λέξη «διαβούλευση», ας της δώσουμε επιτέλους πραγματικό περιεχόμενο.
Γιατί υπάρχει ένα μεγάλο δημοκρατικό έλλειμμα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Τα υψηλά ποσοστά αποχής στις αυτοδιοικητικές εκλογές δεν είναι απλώς αριθμοί.
Είναι ένα πολιτικό και κοινωνικό μήνυμα.
Δείχνουν την απομάκρυνση των πολιτών από τα κοινά, από τον πυρήνα των προβλημάτων του τόπου τους και από τον διάλογο που θα έπρεπε να αποτελεί την ουσία της Αυτοδιοίκησης.
🗣️ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ
Αυτό που πολλές φορές έχω αποκαλέσει «αγορά του λόγου», μια σύγχρονη «εκκλησία του Δήμου».
Έναν ανοιχτό και διαρκή χώρο διαλόγου.
Τι Δήμο θέλουμε;
Τι πόλη θέλουμε;
Τι ύπαιθρο θέλουμε;
Τι είδους ανάπτυξη θέλουμε;
🛠️ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΑ ΚΑΙ ΔΡΟΜΟΙ ΣΟΥΡΩΤΗΡΙ
Η «βιομηχανία ανακατασκευής πεζοδρομίων» δεν είναι ανάπτυξη.
Εδώ υπάρχει, κατά τη γνώμη μου, μια μεγάλη παρεξήγηση.
Ανάπτυξη δεν σημαίνει απλώς απορρόφηση χρημάτων.
Και σίγουρα ανάπτυξη δεν είναι αυτό που εδώ και χρόνια παρακολουθούμε σε αρκετούς Δήμους: μια πραγματική «βιομηχανία ανακατασκευής πεζοδρομίων», πλατειών και κοινόχρηστων χώρων, πολλές φορές χωρίς αισθητική και χωρίς συνολικό σχέδιο.
ΤΑ ΕΡΓΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ.
Δεν είναι όμως από μόνα τους ανάπτυξη.
Ανάπτυξη σημαίνει πρώτα απ' όλα να γνωρίζεις τον τόπο σου.
Την πόλη και την ύπαιθρο. Τους οικισμούς. Τους ανθρώπους. Την ιστορία. Την παραγωγική ταυτότητα. Το φυσικό περιβάλλον. Τα τοπόσημα. Τα υλικά και άυλα συμβολικά κεφάλαια κάθε περιοχής.
Και πάνω σε αυτά να οικοδομείς ένα σχέδιο.
Οι πόροι του κρατικού προϋπολογισμού, τα εθνικά και τα ευρωπαϊκά προγράμματα πρέπει να είναι εργαλεία που υπηρετούν αυτό το σχέδιο.
Δεν μπορεί το χρηματοδοτικό πρόγραμμα να γίνεται το ίδιο το σχέδιο.
Γιατί άλλο είναι να διαχειρίζεσαι έργα και άλλο να σχεδιάζεις το μέλλον ενός τόπου.
📚 ΔΕΝ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΧΟ
Ο Ιταλός οικονομολόγος Giacomo Becattini μας βοήθησε να δούμε τον τόπο ως ένα κοινωνικό και παραγωγικό σύστημα. Τον χώρο όπου η οικονομία, η κοινότητα, η γνώση, η παραγωγή και η κουλτούρα συναντώνται.
Ο ανθρωπολόγος Vito Teti έφερε στο κέντρο τη μνήμη, το ανήκειν και τη restanza: την επιλογή να μένεις, να δημιουργείς και να κρατάς έναν τόπο ζωντανό.
Ο Marco Canesi ανέδειξε τη σημασία της ιδιαιτερότητας των φυσικών, πολιτιστικών και παραγωγικών πόρων κάθε περιοχής ως βάση μιας διαφορετικής τοπικής ανάπτυξης.
Και δίπλα σε αυτή τη μεγάλη ιταλική σχολή σκέψης υπάρχει και ένας Έλληνας που μας άφησε μια εξαιρετικά σημαντική παρακαταθήκη: ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης.
Μέσα από τα βιβλία και τις παρεμβάσεις του ,«Πόλεων και Τόπων Παιδεία», «Ελληνική Ποιότητα και Ανάπτυξη», «Ο Τουρισμός ως Πολιτιστική Οικονομία» ,μας παραδίδει τη σκυτάλη μιας διαφορετικής αντίληψης για την ανάπτυξη.
🌾 ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΥΠΑΙΘΡΟΥ
Μιας ανάπτυξης που ξεκινά από την ύπαιθρο, την παραγωγική και πολιτιστική ταυτότητα των τόπων, την ποιότητα των προϊόντων, την ιστορία και τους ανθρώπους.
Μας καλεί ουσιαστικά να δούμε τον τόπο όχι ως έναν ουδέτερο γεωγραφικό χώρο πάνω στον οποίο κατασκευάζονται έργα, αλλά ως ένα ζωντανό σύστημα ιστορίας, παραγωγής, πολιτισμού και ζωής.
🌍 Ο ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ
Ο τουρισμός, όταν συνδέεται με την ιστορία, την παραγωγή, τη γαστρονομία, τα τοπόσημα και τους ανθρώπους, μπορεί να γίνει πραγματική πολιτιστική οικονομία.
Αυτή ακριβώς είναι, κατά τη γνώμη μου, η συζήτηση που λείπει σήμερα από πολλά δημαρχεία.
Becattini, Teti, Canesi και Χαραλαμπίδης, από διαφορετικούς δρόμους ο καθένας, μας οδηγούν τελικά στην ίδια αφετηρία:
ΠΡΩΤΑ Ο ΤΟΠΟΣ.
Η γνώση του, οι άνθρωποί του, η παραγωγή του, ο πολιτισμός και η μνήμη του.
Και πάνω σε αυτά οικοδομείται η ανάπτυξη.
🧭 ΨΗΦΙΑΚΟΙ ΔΗΜΟΙ ΧΩΡΙΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
Ας έρθουμε τώρα στην πρωτεύουσα πόλη και στη γενέθλια γη μου.
Στην Κόρινθο και στη Νεμέα.
Ο Δήμος Νεμέας αποτελείται από μία Δημοτική Ενότητα και 10 Δημοτικές Κοινότητες.
Ο Δήμος Κορινθίων από πέντε Δημοτικές Ενότητες και 22 Δημοτικές Κοινότητες.
ΤΡΙΑΝΤΑ ΔΥΟ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ. ΤΡΙΑΝΤΑ ΔΥΟ ΤΟΠΟΙ.
Τόποι με διαφορετική ιστορία και γεωγραφία. Με διαφορετική μορφολογία και παραγωγική ταυτότητα. Με καλλιέργειες, προϊόντα, τοπόσημα, μνήμες, παραδόσεις, φυσικό και πολιτιστικό απόθεμα.
Και, πάνω απ' όλα, με ανθρώπους.
Ανθρώπους που ζουν, εργάζονται, παράγουν και δημιουργούν.
Και όμως, στην εποχή όπου ακούμε καθημερινά για «ψηφιακό μετασχηματισμό», αναζητώ στις επίσημες ιστοσελίδες των δύο Δήμων μια ολοκληρωμένη αφήγηση αυτών των τόπων και δεν τη βρίσκω.
Δεν αρκεί μια κοινότητα να υπάρχει ως όνομα σε έναν διοικητικό κατάλογο.
Ποια είναι;
Ποια είναι η ιστορία της;
Ποια τα τοπόσημά της;
Τι παράγει;
Ποια είναι τα χαρακτηριστικά προϊόντα της;
Ποιο είναι το φυσικό, γεωλογικό, μορφολογικό και πολιτιστικό της περιβάλλον;
👤 ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
Ποιοι είναι οι άνθρωποι που παράγουν, δημιουργούν και κρατούν τον τόπο ζωντανό;
Αυτά συνθέτουν την ταυτότητα ενός τόπου.
Γιατί ένας Δήμος δεν είναι μόνο η έδρα του.
Η Νεμέα δεν είναι μόνο η πόλη της Νεμέας και ο Δήμος Κορινθίων δεν είναι μόνο η πόλη της Κορίνθου.
🗺️ Ο ΔΗΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΠΟΙ ΤΟΥ
Είναι η πόλη και η ύπαιθρος.
Το παραλιακό μέτωπο και η ενδοχώρα.
Η παραγωγή και ο πολιτισμός.
Η ιστορία και η μνήμη.
Τα τοπόσημα και οι άνθρωποι.
Μιλάμε για «έξυπνες πόλεις», εφαρμογές, ψηφιακές υπηρεσίες και τουριστική προβολή, αλλά απουσιάζει ένας πραγματικός ψηφιακός χάρτης ταυτότητας του ίδιου του Δήμου.
Ένας χάρτης όπου ο κάτοικος, ο επισκέπτης, ο ερευνητής, ακόμη και ένας υποψήφιος επενδυτής, θα μπορεί να γνωρίσει κάθε κοινότητα: την ιστορία, την παραγωγή, τα προϊόντα, τα μνημεία, το φυσικό περιβάλλον, τον πολιτισμό και τους ανθρώπους της.
Και αυτό δεν είναι απλώς ζήτημα μιας καλύτερης ιστοσελίδας.
Είναι ζήτημα αυτογνωσίας του ίδιου του Δήμου.
Δεν μπορείς να σχεδιάσεις το μέλλον ενός τόπου αν προηγουμένως δεν έχεις αποκτήσει συνείδηση του τόπου.
🍇 Η ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΓΗ ΜΟΥ

Η Νεμέα αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα ενός ολοκληρωμένου αγροτοπολιτιστικού συστήματος.
Εδώ συναντώνται ο μύθος, η ιστορία, το αμπέλι, το κρασί, η παραγωγή, το τοπίο και οι άνθρωποι.
🍷 ΤΟ ΑΓΙΩΡΓΙΤΙΚΟ
Μιλάμε για μία από τις σημαντικότερες αμπελοοινικές ζώνες της Ελλάδας.
Για το όνομα ΝΕΜΕΑ, ένα ισχυρό brand name που μπορεί να ταξιδέψει πολύ πέρα από τα όρια της χώρας.
Αλλά το Αγιωργίτικο δεν είναι απλώς ένα κρασί και το αμπέλι δεν είναι απλώς μια καλλιέργεια.
Είναι η γη.
Το αμπέλι.
Ο αμπελουργός. Ο διανοούμενος της μάνας γης.
Ο οινοποιός.
Τα οινοποιεία.
Είναι η Αρχαία Νεμέα, ο μύθος και η ιστορία.
Είναι η γαστρονομία, ο πολιτισμός, ο τουρισμός και οι άνθρωποι.
Αυτό είναι το πραγματικό κεφάλαιο της Νεμέας.
🏛️ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ;
Δεν μπορεί από τη Νεμέα να απουσιάζει ένα πραγματικό Μουσείο Οίνου.
Ένας ζωντανός θεσμός που θα αφηγείται την ιστορία του αμπελιού, του κρασιού και των ανθρώπων αυτού του τόπου.
Που θα συνδέει την ιστορία με τη σύγχρονη παραγωγή, τα οινοποιεία με τον επισκέπτη, το κρασί με τη γαστρονομία και τον πολιτισμό με την τοπική οικονομία.
🌐 ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ
Και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η Νεμέα δεν έχει γίνει τόπος συνάντησης ενός μεγάλου ευρωπαϊκού γιατί όχι και παγκόσμιου γεγονότος γύρω από το κρασί.
Μια μεγάλη διοργάνωση γευσιγνωσίας, πολιτισμού και γνώσης.
Να προσκαλούνται σημαντικοί δημοσιογράφοι από την Ευρώπη και την Αμερική που ασχολούνται με το κρασί, την ύπαιθρο, τον τόπο και τους ανθρώπους.
Sommeliers, άνθρωποι της γαστρονομίας, της οινικής οικονομίας και του τουρισμού.
🎯 ΟΧΙ ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗ
Έναν θεσμό.
Έναν θεσμό που θα αποκτήσει διάρκεια και διεθνή αναγνωρισιμότητα και θα δημιουργεί επισκεψιμότητα και οικονομία για ολόκληρη την περιοχή.
Να παίρνεις αυτό που ήδη έχει ο τόπος σου και να του προσθέτεις υπεραξία.
Να μετατρέπεις την παραγωγή σε εμπειρία, την ιστορία σε αφήγηση, τον πολιτισμό σε οικονομία και το όνομα του τόπου σε διεθνές κεφάλαιο.
🏺 Η ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΠΟΛΗ
Και από τη γενέθλια γη στην πρωτεύουσα πόλη.
Στην Κόρινθο.
Λίγο-πολύ όλοι γνωρίζουν τη μεγάλη ιστορία της.
Η Αρχαία Κόρινθος δεν είναι απλώς ένας ακόμη αρχαιολογικός χώρος.
Είναι ένα μεγάλο τοπόσημο.
Ένα τμήμα της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.
Και όμως, ακόμη και ορισμένα από τα ισχυρότερα σύμβολα της Κορίνθου απουσιάζουν από τη σύγχρονη αφήγηση της πόλης.
🏛️ ΤΟ ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟ ΚΙΟΝΟΚΡΑΝΟ
Ένα σύμβολο που ταξίδεψε σε ολόκληρο τον κόσμο και σήμερα, στην ίδια την Κόρινθο, δύσκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι βρίσκεται στην πόλη που του έδωσε το όνομά της.
Στην πόλη το συναντά κανείς ουσιαστικά μόνο στο κτίριο της Εθνικής Τράπεζας.
Γιατί να μη βρίσκεται ως διακριτό στοιχείο ταυτότητας στο Δημαρχείο;
Γιατί να μην υπάρχει στα δημόσια κτίρια, στις εισόδους της πόλης, στον δημόσιο χώρο;
ΟΧΙ ΩΣ ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΗ.
Ως μνήμη.
Ως ταυτότητα.
Ως συνέχεια.
⛵ Η ΤΡΙΗΡΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΜΕΙΝΟΚΛΗΣ
Γιατί απουσιάζει από την «εκκλησία του Δήμου» η συζήτηση για την τριήρη;
Για τον Κορίνθιο ναυπηγό Αμεινοκλή;
Μια δημοτική αρχή με σχέδιο θα μπορούσε εδώ και δεκαετίες να έχει θέσει ως στόχο τη δημιουργία μιας τριήρους στον χώρο του αρχαίου λιμανιού του Λεχαίου.
Θα ήταν μια ωδή στον Αμεινοκλή.
Κυρίως όμως θα ήταν ένας τρόπος να ανοίξει ξανά η μεγάλη ιστορία του αρχαίου λιμανιού του Λεχαίου προς την κοινωνία και τον επισκέπτη.
Να μετατραπεί η ιστορική μνήμη σε ζωντανή εμπειρία.
Γιατί αυτά είναι τα συμβολικά κεφάλαια ενός τόπου.
Και δεν είναι ζητήματα μόνο ιστορίας ή αρχαιολογίας.
Μπορούν να λειτουργήσουν πολλαπλασιαστικά στον πολιτισμό, στην παιδεία, στον τουρισμό και στην τοπική οικονομία.
🌿 ΑΡΧΑΙΑ ΚΟΡΙΝΘΟΣ
Όχι μόνο μνημεία, αλλά ένας ζωντανός τόπος.
Στην Αρχαία Κόρινθο υπάρχει ακόμη μία μεγάλη δυνατότητα.
Όχι μόνο εξαιτίας της ιστορίας και του τεράστιου αρχαιολογικού αποθέματος, αλλά και επειδή ο ευρύτερος τόπος κουβαλά μια διαχρονική σχέση με τη γεωργία και την παραγωγή.
Ο Ακροκόρινθος, η Αρχαία Κόρινθος και η γύρω παραγωγική γη θα μπορούσαν να ενταχθούν σε μια εντελώς διαφορετική λογική προστασίας και ανάπτυξης.
🌾 ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΙ ΓΕΩΡΓΙΚΟ ΠΑΡΚΟ
Ένα πρότυπο αρχαιολογικό και γεωργικό πάρκο, με διεθνή αναφορά.
Ένας ενιαίος χώρος από την Αρχαία Κόρινθο έως το Λέχαιο, όπου η αρχαιολογία, το φυσικό τοπίο, η γεωργική γη και η τοπική παραγωγή δεν θα αντιμετωπίζονται ως ξεχωριστά πράγματα, αλλά ως στοιχεία της ίδιας ιστορίας του τόπου.
Γιατί πολιτιστική κληρονομιά δεν είναι μόνο το μνημείο.
Είναι και το τοπίο που το περιβάλλει.
Η γη.
Οι καλλιέργειες.
Οι άνθρωποι.
Η παραγωγή.
Η μνήμη.
Μια τέτοια επιλογή θα άλλαζε ουσιαστικά τον τρόπο με τον οποίο διαχειριζόμαστε τον πολιτιστικό πλούτο της περιοχής.
Όχι απλώς προστασία των μνημείων, αλλά προστασία του τοπίου που τα γέννησε.
Όχι απλώς επίσκεψη στον αρχαιολογικό χώρο, αλλά μια ολοκληρωμένη εμπειρία ιστορίας, φύσης και παραγωγής.
🎨 ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΧΟΛΗ ΚΕΡΑΜΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ
Υπάρχει όμως και ένα ακόμη μεγάλο κεφάλαιο.
Η μεγάλη παράδοση της κορινθιακής αγγειοπλαστικής και οι άνθρωποι που υπηρέτησαν αυτή την τέχνη για γενιές αποτελούν ένα μεγάλο κεφάλαιο της Αρχαίας Κορίνθου.
Η Κόρινθος δεν έχει μόνο μια σπουδαία αρχαιολογική κληρονομιά.
Έχει και μια ζωντανή μνήμη τεχνιτών και μαστόρων, πολλοί από τους οποίους δυστυχώς έχουν ήδη φύγει από τη ζωή.
Και μαζί τους κινδυνεύει να χαθεί ένα κομμάτι γνώσης που δεν μεταφέρεται εύκολα μέσα από βιβλία.
Μεταφέρεται από άνθρωπο σε άνθρωπο.
Μέσα στο εργαστήριο.
Μέσα από την πράξη.
Γι' αυτό και μια πρόταση που έχουμε συζητήσει εδώ και χρόνια με φίλους από την Αρχαία Κόρινθο είναι η δημιουργία μιας σύγχρονης, διεθνώς αναγνωρισμένης Σχολής Κεραμικών Τεχνών.
Όχι ενός ακόμη μικρού εργαστηρίου.
Αλλά ενός πραγματικού κέντρου εκπαίδευσης, δημιουργίας και έρευνας, που θα μπορούσε να προσελκύει μαθητές, καλλιτέχνες και τεχνίτες όχι μόνο από την Ελλάδα αλλά από ολόκληρο τον κόσμο.
Έναν χώρο όπου η αρχαία κορινθιακή παράδοση θα συναντά τη σύγχρονη κεραμική δημιουργία.
Όπου οι παλιοί τρόποι, τα υλικά, οι τεχνικές και η γνώση του τόπου θα διασώζονται, θα διδάσκονται και θα εξελίσσονται.
Μια τέτοια σχολή θα μπορούσε να δώσει στην Αρχαία Κόρινθο μια νέα διεθνή ταυτότητα.
Να μην είναι μόνο ο τόπος όπου βλέπεις τα αγγεία στα μουσεία.
Να είναι ο τόπος όπου η τέχνη της αγγειοπλαστικής εξακολουθεί να παράγεται, να διδάσκεται και να ταξιδεύει ξανά σε όλο τον κόσμο.
🧠 ΝΑ ΜΗΝ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ
Να μετατρέψουμε την παράδοση σε γνώση, δημιουργία και μέλλον.
🏛️ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 102
Και κάπου εδώ επιστρέφουμε στην αρχή.
Στην Αυτοδιοίκηση.
Στον πολίτη.
Στην αγορά του λόγου και στην εκκλησία του Δήμου.
Γιατί όλα όσα περιέγραψα δεν είναι απλώς προτάσεις για τον τουρισμό ή τον πολιτισμό.
Είναι μια διαφορετική αντίληψη για την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Μια Αυτοδιοίκηση που γνωρίζει τον τόπο της πριν σχεδιάσει τα έργα της.
Που καταγράφει, προστατεύει και ενεργοποιεί τα υλικά και άυλα κεφάλαιά του.
Που συνδέει την πόλη με την ύπαιθρο, την παραγωγή με τον πολιτισμό, την ιστορία με τη σύγχρονη οικονομία, τη μνήμη με τη δημιουργία.
Και κυρίως, μια Αυτοδιοίκηση που δεν αντιμετωπίζει τον πολίτη ως θεατή.
Τον θέλει συμμέτοχο.
Η Κόρινθος και η Νεμέα έχουν ήδη τα συμβολικά κεφάλαιά τους.
Στην ιστορία τους.
Στη γη τους.
Στην παραγωγή τους.
Στα τοπόσημά τους.
Στη μνήμη τους.
Και κυρίως στους ανθρώπους τους.
🗣️ 
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ
Το μεγάλο ζητούμενο είναι να αποκτήσουμε συνείδηση του τόπου και να ξανανοίξουμε την αγορά του λόγου για το πώς όλα αυτά μπορούν να αποτελέσουν ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για το αύριο.
Γιατί τελικά η ποιότητα μιας δημοτικής αρχής δεν κρίνεται μόνο από το πόσα έργα κατασκεύασε.
Κρίνεται από το αν κατάλαβε τον τόπο που κλήθηκε να διοικήσει.
Και ακόμη περισσότερο:
Από το αν κατάφερε να κάνει τους πολίτες συμμέτοχους στο μέλλον του. 
Posted on : Τρίτη 4 Αυγούστου 2026 [ 0 ] comments Label:

ΟΙ ΑΠΟΧΩΡΗΣΑΝΤΕΣ ΑΠΟ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ- ΜΙΑ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑ ΣΑΝ ΣΕ ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΤΙΚΗ ΕΚΠΟΜΠΗ - ΣΧΟΛΙΟ ΣΕ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ Alexandros Tsingos «ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ», GAETANO AZZARITI – ΔΙΚΑΙΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΑΡΚΕΙΑΣ.

by : tinakanoumegk


1. Βρήκες λάθος αυτό: η κοινωνία «Ζήτησε να της απονεμηθεί δικαιοσύνη, από αυτούς που όφειλαν να λογοδοτήσουν». Η Καρυστιανού είπε ότι από αυτό το σύστημα δεν μπορεί να αποδοθεί δικαιοσύνη, επόμενα αλλαγή, νέοι θεσμοί δημοκρατίας κλπ., άρα έλεγε ότι από αυτό το σύστημα δεν υπάρχει εναλλακτική. Επόμενα αιτιολογείς έμμεσα την ανάγκη μιας πρότασης με αυτό το πρόταγμα και την δικαιολογείς.
2. Έχω πολλές αναφορές με προτάσεις και κριτική – στην σελίδα "τινακανουμε", στην κατηγορία «προς το δειν ούτω», ή στην αναζήτηση αν πληκτρολογήσετε Καρυστιανού ή κάποια σχετική λέξη. Οι πολίτες συμμετέχουν στις δημόσιες θεματικές με ιδέες, εμπλουτίζουν την πολιτική αγορά. Ακόμα και για τις αρχές και μέθοδο οικοδόμησης ενός πολιτικού υποκειμένου.
3. Στο κείμενό σου, 4400 λέξεις, μέσα από αυτόν τον πληθωρισμό ρέει ένας λικβινταρισμός: διαλύεται η σχέση ΤΟΥ κινήματος των Τεμπών με ένα πολιτικό υποκείμενο ΑΠΟ το κίνημα των Τεμπών.
4. Μεγάλη φασαρία, που θεωρείται και ενασχόληση με τα πολιτικά, ενώ πρόκειται για το γνωστό του χωριού «είδα τον Αποστόλη που πήγε κατά κάτω… μάλλον την παράτησε την κακιόστρα». Διαβάζω τι ανακοίνωσαν αυτοί που έφυγαν από την Καρυστιανού. Πρώτα Αυγερινός (Thanassis Avgerinos) και Ιωαννίδου: ντροπή τους που ενώ έλεγαν ότι ζητούσαν από τους σημερινούς πολιτικούς και το κράτος λογοδοσία, απουσιάζει στις ανακοινώσεις τους αυτό το ζήτημα, δηλ. η αιτία. Αντί αυτών ο Αυγερινός συμπεριφέρεται με νηπιακού επιπέδου αναρτήσεις, αυτά του επιπέδου Φέρμα – Βέγγου, «Τι σου είπε ρε - Δεν μου το είπε», ενώ ήθελε να διαμορφώσει εικόνα ευθύτητας. Αλλά και η Ιωαννίδου και η Μουτσάτσου: Η δήλωσή τους μοιάζουν με τυπικό ευχαριστήριο σε κάρτες Αμερικανών γειτόνων μετά την φιλοξενία γεύματος.
5. . Τα ζητήματα δεν είναι οργανωτικά, ποιος μέσα, ποιος έξω, πως ορίζεται η οργάνωση κλπ., τι γράφουν τα καταστατικά. Εάν δεν υπάρχει ο συνεκτικός ιστός ιδεών μέλλοντος, θα υπάρχουν μονοκρατορίες, δημοκρατικισμοί, η εγώτροπη συμμετοχή. Ο φιλόσοφος και μαχητής του παρόντος πολιτικού βίου, Κατσιάρι, γράφει ότι ο κοινός οραματικός στόχος ενώνει. Όπως απλούστατα οι κοινές συνήθειες κάνουν τις παρέες. Επόμενα, ας αναζητήσουμε την αιτιολογία της πόρτας που ανοίγει για να μπουν ή να βγουν, στην απουσία ψυχικής και πολιτικής ενότητας σε ένα στόχο.
6. Η Καρυστιανού δεν έχει πολιτικές δυνατότητες ώστε να συνθέσει την κεντρικότητα του δικαίου και της δημοκρατίας με το ευρύ σύστημα δημόσιων θεματικών. Αλλά και αυτοί που παραιτήθηκαν μηδαμινής πολιτικής παιδείας. Η κοινωνία δεν έχει αντισώματα στην διάβρωση, αποσύνθεση, γιαυτό χωρίς βάθος σκέψης μέσω συμμετοχής στην Καρυστιανού ήθελαν έκδοση διαβατηρίου πολιτικής επάρκειας και με την ίδια ευκολία το αποποιούνται. Για τον Αυγερινό, τα συνυποσχετικά μιας κοινωνίας μέσα από συμβολισμούς – η συνέχεια αύριο.
Posted on : Δευτέρα 3 Αυγούστου 2026 [ 0 ] comments Label:

Η ΚΟΡΙΝΘΙΑ ΠΙΟ ΦΤΩΧΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗΣ ΣΜΑΡΑΓΔΑΣ ΝΟΥΤΣΟΥ. 1. Ανακοίνωση του Δήμου Σικυωνίων. 2. Ένα σημείωμά μου (2017) για μια από πιο σημαντικές παραστάσεις, το ΘΕΑΤΡΙΚΟ «ΤΡΟΙΑ, μία ιστορία για έναν πόλεμο» - ( Η απάντηση της τέχνης στην πτώση του ανθρώπου ) – στο ρόλο της Εκάβης η Σμαράγδα.

by : tinakanoumegk


---
1. Ο Δήμος Σικυωνίων για την απώλεια της Σμαράδγας Νούτσου:
Υπάρχουν κάποιες στιγμές που τα λόγια φαντάζουν φτωχά για να περιγράψουν το μέγεθος μιας απώλειας. Σήμερα, θρηνούμε την πρόωρη φυγή μιας σπουδαίας γυναίκας, που έβαλε ανεξίτηλα την υπογραφή της στη ζωή του τόπου μας.
Με ειλικρινή σεβασμό και βαθύτατη θλίψη, ο Δήμος Σικυωνίων αποχαιρετά τη Σμαράγδα Νούτσου, μια σπουδαία καλλιτέχνιδα, ψυχή της τοπικής μας θεατρικής σκηνής και κεντρικό, κινητήριο “γρανάζι” του Συλλόγου πολιτισμού “Σαν παραμύθι”.
Μια καλλιτέχνιδα που υπηρέτησε την τέχνη της με απαράμιλλο πάθος, αυταπάρνηση και όραμα.
Η Σμαράγδα, δεν υπήρξε μόνο μια πολυσχιδής ηθοποιός με τεράστια ερμηνευτική γκάμα, αλλά και μια αεικίνητη διευθύντρια παραγωγής, ενδυματολόγος, καλλιτεχνική και θεατρική ηγέτιδα, που κατάφερνε να συντονίζει και να εμπνέει εκατοντάδες εθελοντές, επαγγελματίες και παιδιά.
Μέσα από το σπουδαίο της έργο στα εφηβικά και παιδικά τμήματα, αλλά και μέσα από τις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που στήριξε, απέδειξε ότι το θέατρο δεν είναι απλώς ψυχαγωγία, αλλά ένα βαθύ κοινωνικό, εκπαιδευτικό και ανθρωπιστικό λειτούργημα.
Για τον Δήμο Σικυωνίων υπήρξε μια ανεκτίμητη, σταθερή συνεργάτιδα, που απέδειξε στην πράξη με πολλούς τρόπους, την αξία της πολιτισμικής αποκέντρωσης, προσφέροντας παραστάσεις υψηλότατων αξιώσεων.
Πέρα όμως από την ανυπολόγιστη καλλιτεχνική και θεσμική της προσφορά, θα μας λείψει το ζεστό της χαμόγελο, η μαχητικότητά της, η αστείρευτη ενέργειά της, η ευγένεια και το ήθος της.
Το κενό που αφήνει πίσω της στην τοπική κοινωνία και στον πολιτισμό είναι δυσαναπλήρωτο. Όμως, η φωτεινή παρακαταθήκη της θα παραμείνει ζωντανή στις καρδιές όλων μας και πάνω στο σανίδι της σκηνής που τόσο αγάπησε.
Εκφράζουμε τα πιο θερμά και ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένειά της, στους οικείους της και σε όλη τη θεατρική οικογένεια του Σύλλογος πολιτισμού “Σαν παραμύθι”.
Καλό σου ταξίδι, Σμαράγδα. Θα σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη και ευγνωμοσύνη.
---
2. ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ «ΤΡΟΙΑ, μία ιστορία για έναν πόλεμο» ( Η απάντηση της τέχνης στην πτώση του ανθρώπου )
αναρτήθηκε από : Γρηγόρης Κλαδούχος on : Σάββατο 29 Ιουλίου 2017. Δευτέρα 24 Ιουλίου, προς το μεσημέρι. Στο ραδιόφωνο η εκπρόσωπος δήμου Βέλου - Βόχας κ. Καλλίρη. Ενημερώνει για τις πολιτιστικές εκδηλώσεις του καλοκαιριού. Επόμενες στον χρονικό ορίζοντα, περίπου δέκα με χορούς και τραγούδια. Το φυλλάδιο- πρόγραμμα δεν κυκλοφορεί ακόμα γιατί «μία εκδήλωση έρχεται πίσω από την άλλη…κλείνονται τελευταία στιγμή φέτος…».
Την ίδια ημέρα προς το βράδυ. Στο Κιάτο, στις αποθήκες του ΑΣΟ. Μετοχή σε ένα ολιγόωρο διδασκαλείο. Συμπύκνωση πολύωρων μαθημάτων. «ΤΡΟΙΑ, μία ιστορία για έναν πόλεμο». Με αυτό τον τίτλο προτάθηκε η συνθετική θεατρική μεταφορά κειμένων από την Ιλιάδα σε μετάφραση Κακριδή, από έργα του Ευριπίδη Τρωάδες, Εκάβη, Ελένη, σε μεταφράσεις Κάσδαγλη, Σταύρου, Χουρμουζιάδη και Ρούσσου, και με παρεμβολή μέρους από το ποίημα «Ελένη» του Σεφέρη. Η κεντρική θεατρική σκηνή του Συλλόγου Πολιτισμού «Σαν Παραμύθι» παρέδωσε μία παράσταση χωρίς τα αυτάρεσκα πλέγματα «κληρονόμων» της κλασικής παράδοσης, χωρίς νεωτερίστικες υπερβολές άρνησης του εαυτού. Ένα έργο πολιτισμού, το δράμα της πτώσης του ανθρώπου σε κτήνος. Ένα υπόδειγμα ενεργού παραλαβής νοήματος και επαναπρότασή του με σύγχρονο και καλλιτεχνικό τρόπο.
Η έπαρση του νικητή, του αλαζόνα που ταπεινώνει, σκοτώνει, είναι η δύναμη του πεθαμένου ανθρώπου, του ζωντανού θηρίου. Σκληροί και λαϊκιστές οι ηγέτες των Ελλήνων σκοτώνουν παιδιά, εξευτελίζουν γυναίκες της Τροίας. Έτσι ικανοποιούνται και τα στρατεύματα. Αλλά στην θεατρική διδασκαλία αυτή η βαρβαρότητα στέκει νικημένη. Στην παράσταση επανήλθε το ουσιώδες, διαχρονικό, η αρχαία τέχνη ως ψυχοπαιδευτικό σχολείο. Η τέχνη δίνει την απάντηση με το αμείλικτο κατηγορώ της γυναίκας και της ανθρωπιάς.
Στους θετικούς διαμορφωτικούς παράγοντες της παράστασης μετείχαν όλοι οι συντελεστές. Η Ευτυχία Λιβανίου στη σύνθεση κειμένων και σκηνοθεσία, ο σκηνογράφος Ανδρέας Καρβουντζής, ο Άρης Σταύρου στην κινησιολογία των μαχών, ο Ανδρέας Χασάπης στην μουσική διδασκαλία και όλοι οι ηθοποιοί που απέδωσαν τις προσωπογραφίες. Δεν μπορώ παρά να κάνω ιδιαίτερη αναφορά στο ρόλο της Εκάβης από την Σμαράγδα Νούτσου. Μία ερμηνεία υψηλής απόδοσης στην κεντρικότητα της πλοκής του δράματος.
Σε διάσταση με τον περιφερόμενο «πολιτισμό» του συρμού , που εκπαιδεύεται η Ελληνική ύπαιθρος, του χορού, της «παράδοσης», της «διασκέδασης» που είναι ουσιαστικά διασκέδαση, που ανακυκλώνει την χειραγώγησή της, η παράσταση στο Κιάτο υπηρέτησε μια άτυπη πνευματοδοτική άμυνα. Έθεσε ξανά την ανάγκη αυτοανάγνωσης του ανθρώπου. Να θέτει σε κρίση τον εαυτό του, ώστε οι πράξη του να είναι συνειδητή. Να επιστρέψει η σκέψη, το ζητούμενο. «Ακόμα χρησιμεύει να σκέπτεσαι;»: είναι ο τίτλος ενός φεστιβάλ λόγου και τέχνης στην Ιταλία. Αδιανόητο για τα εγχώρια δεδομένα.
Θα πρότεινα στην κυρία υπεύθυνη του Δήμου που ανέφερα στην αρχή, αλλά και σε όλους τους υπεύθυνους πολιτισμού, όπως και σε ανεξάρτητους οργανισμούς και συλλόγους να παρουσιάσουν – επιχορηγήσουν την παράσταση της ομάδας «Σαν Παραμύθι». Να ανεβούν ένα σκαλοπάτι, να κάνουν ένα βήμα στην ακύρωση αυτού που είπε ο Όσκαρ Ουάϊλντ: η εξουσία είναι η γενική άγνοια που επικρατεί στην κοινωνία.
Την παράσταση «ΤΡΟΙΑ, μία ιστορία για έναν πόλεμο» έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν στο Μυθικό αγροφυσικό τοπίο της Στυμφαλίας, στο Μουσείο. Την μεταφορά του μύθου σε λόγο αγωγής και υλικό εργαλείο πράξης.
Γρηγόρης Δ. Κλαδούχος
Ξυλόκαστρο-Ευρωστίνη / 28-7-2017
Λιγότερα
Μπορεί να είναι εικόνα ένα ή περισσότερα άτομα. Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.. Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.. Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.
Κοινοποίησε μια δημοσίευση

Γρηγόρης Κλαδούχος

10 ώρ. 
Κοινοποιήθηκε στους εξής: Δημόσια

η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ του τινακανουμε


ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ www.tinakanoume.gr η γραφή είναι επεξεργασία εργαλείων αλλαγών. Είναι οικοδόμηση προϋποθέσεων συνείδησης πράξης Δεν επαρκούν οι αναλύσεις, η διαπίστωση συμπτωμάτων. Πολιτικός λόγος είναι η ανάγνωση των αιτίων, και η πρόταση που μπορεί να μετουσιωθεί σε πράξη μετασχηματισμών. Η ΧΩΡΑ είναι καταδικασμένη σε ανεπίστροφη πορεία από το ανεπαρκές, διεφθαρμένο, πολιτικό προσωπικό. Από την κομματοκρατία έως και την σημερινή έκφραση της αριστεροκαπηλείας, το παρακρατικό βάθος και διαπλοκή. Ένα προσωπικό άγνοιας, ιδιοτέλειας, μεταπρατισμού. Μαζί με την πολιτική χάθηκε ο δημόσιος χώρος του λόγου και της ευθύνης. Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΘΕΤΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ προοπτικής και νέων κομμάτων οφείλεται σε: 1.) κυριαρχία παρωχημένων και ψεύτικων εννοιολογήσεων, 2.) αναδιάταξη θέσεων του παλιού πολιτικού προσωπικού 3.) αντιλήψεις άμυνας κεκτημένων χωρίς στρατηγικό βάθος και 4.) άγνοια σχέσεων τεχνικών οικονομίας και πολιτικής διεύθυνσης. Ότι απαιτείται η κλασσική και φιλοσοφική παιδεία για την διαχείριση του πολιτικού και της πόλης, αυτά που η χρηματιστική ολιγαρχία και η δικτατορία των αγορών δεν θέλουν να συμβαίνει.

Η  Συνέχεια του κειμένου
Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ