Το κείμενο του Αθανασίου Κωτσάκη
GEROMORIAS.BLOGSPOT.COM
Μουσεία στη σημερινή Ελλάδα. Μεταμοντέρνες μουσειολογικές προσεγγίσεις και εμπορευματοποίηση μουσείων και αρχαιολογικών χώρων
Από την Φλάβια Αμαμπίλε – εφημερίδα LA STAMPA - 1 Νοεμβρίου 2026
Η πόρτα σπάστηκε βίαια, το γραφείο του Κόμματος της Δημοκρατικής Ένωσης, του κύριου κουρδικού κόμματος της βορειοανατολικής Συρίας, καταστράφηκε. Στόχος ήταν κυρίως αφίσες, φωτογραφίες και άλλα σύμβολα του αγώνα των γυναικών. Αυτό συνέβη στα μέσα Οκτωβρίου στην Χασάκα, μία από τις πόλεις της Ροζάβα, της περιοχής με κουρδική πλειοψηφία όπου το 2012 δημιουργήθηκε μια πολύ ιδιαίτερη αυτόνομη διοίκηση: ένα πειραματικό μοντέλο αυτοδιοίκησης βασισμένο στις αρχές της δημοκρατίας και της ισότητας των φύλων, σπάνιο φαινόμενο σε αυτή την περιοχή, αλλά όχι μόνο.
Δεκατέσσερα χρόνια έχουν περάσει από τις ημέρες που ο αγώνας των κουρδισών γυναικών-στρατιωτών έκανε το γύρο του κόσμου. Όλοι παρακολουθούσαν τη μοναχική και σθεναρή αντίσταση του Κομπάνι, που είχε γίνει η πόλη-σύμβολο της Ροζάβα, την οποία υπερασπίζονταν οι Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας, η συμμαχία αραβικών, ασσυρο-συριακών – αλλά κυρίως κουρδικών – πολιτοφυλακών, στην οποία συμμετείχαν και οι μαχητές από τη Ροζάβα, οι οποίοι μετά από μήνες μάχης κατάφεραν να αντισταθούν και να νικήσουν το ISIS.
Δέκα χρόνια μετά από εκείνο τον θρίαμβο που μετέτρεψε τις κουρδισες γυναίκες-στρατιώτες σε σύμβολο και μύθο, η Συρία δεν κυβερνάται πλέον από τον Μπασάρ αλ-Άσαντ, η Ροζάβα δεν είναι πλέον αυτόνομη περιοχή και οι μαχητές αποτελούν εδώ και μήνες στόχο απειλών, προκλήσεων και επιθέσεων. Η νέα κυβέρνηση δεν βλέπει με καλό μάτι αυτές τις γυναίκες που χειρίζονται όπλα, πηγαίνουν στον πόλεμο όπως οι άνδρες και επιμένουν να το κάνουν ακόμα και τώρα που η Συρία είναι μια διαφορετική χώρα, όπου οι μειονότητες, οι γυναίκες και κάθε είδους απόκλιση από τις οδηγίες που έρχονται από τη Δαμασκό πρέπει να εξαλειφθούν.
Στις 25 Αυγούστου, ντυμένοι με σακάκι και γραβάτα, οι ηγέτες των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων ανακοίνωσαν τη διάλυση της πολιτοφυλακής τους και των συνδεδεμένων με αυτήν, ένα απαραίτητο βήμα για την ενσωμάτωση της περιοχής που είχε αποφασιστεί από τη νέα εξουσία της Δαμασκού πέντε ημέρες νωρίτερα. Οι γυναίκες-στρατιώτες, αντίθετα, συνεχίζουν να φορούν τις στολές παραλλαγής με τις οποίες τις γνώρισε ολόκληρος ο κόσμος και δεν έχουν καμία πρόθεση να διαλυθούν.
«Δεν θα παραδοθούμε», ανακοινώνει η Rûkšen Mihemed, με το πολεμικό όνομα Noroz Khoja, επίσημη εκπρόσωπος των Μονάδων Προστασίας των Γυναικών (YPG). Είναι μαχήτρια, αλλά, για λόγους ασφαλείας, δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε τίποτα άλλο για αυτήν. Δεν θα παραδοθούν, επαναλαμβάνει, αλλά αυτή και οι άλλες γνωρίζουν ότι η μάχη που τις περιμένει δεν είναι λιγότερο δύσκολη από εκείνη πριν από δέκα χρόνια, όταν ο εχθρός τους ονομαζόταν ISIS, οι τρομοκράτες που για χρόνια σπέρναν θάνατο και τρόμο στη Συρία.
Η στρατιωτική καριέρα του Αχμέτ αλ-Σαρά, του νέου προέδρου της Συρίας και του νέου εχθρού των κουρδισσών γυναικών-στρατιωτών, ξεκίνησε ακριβώς από το ISIS. Και είναι αυτός που προωθεί την πολιτική της εξάλειψης ότι είναι αυτόνομο και δεν συνάδει με τον συντηρητικό Ισλάμ. Και σύμφωνα με τις ίδιες, πίσω από την εκστρατεία εκφοβισμού εναντίον τους βρίσκεται και πάλι το ISIS.
Τον έχουν νικήσει μια φορά και θα τον νικήσουν ξανά, διαβεβαιώνουν οι Κούρδισσες γυναίκες-στρατιώτες που κάθε μέρα συνεχίζουν να εκπαιδεύονται στη χρήση του όπλου στις περιοχές της Ροζάβα. Τρέχουν με τα όπλα στα χέρια, κάνουν σλάλομ ανάμεσα σε διάφορα εμπόδια μιμούμενες τις κινήσεις που απαιτούνται για να αποφύγουν τις ριπές πυροβολισμών ενός υποθετικού αντιπάλου, στοχεύουν στόχους που βρίσκονται σε απόσταση παρόμοια με αυτή που θα μπορούσαν να έχουν σε ένα πεδίο μάχης. Το αρχηγείο τους βρίσκεται στο Καμισλί, πόλη στα σύνορα με την Τουρκία, διοικητικό και πολιτικό κέντρο της περιοχής με κουρδική πλειοψηφία.
Ανάμεσα στις επιγραφές που υμνούν τη νίκη του Κομπάνι και στα λάβαρα που αποτίουν φόρο τιμής στο Κουρδιστάν, τον Σεπτέμβριο εμφανίστηκαν άρματα μάχης με τις σημαίες της Συρίας για να προειδοποιήσουν ότι η αυτονομία ανήκει στο παρελθόν και ότι τώρα εναπόκειται σε αυτούς να ελέγχουν την περιοχή. Λίγα, όπως προβλέπει η συμφωνία που υπογράφηκε με τη συριακή κυβέρνηση, για να μην τροφοδοτηθούν εντάσεις. Όμως η ένταση είναι πλέον καθημερινότητα για τις γυναίκες-στρατιώτες, τις πιο πληγείσες από την επίσημη είσοδο της Ροζάβα στη Συρία.
Μπροστά τους διαγράφεται ένα μέλλον χωρίς βεβαιότητες.
«Σήμερα οι μονάδες μας αποτελούνται από 1.500 γυναίκες, αλλά δεν είναι ο αριθμός που μετράει. Έχουμε εμπειρία, ικανότητες, οργάνωση, αυτοπεποίθηση και δύναμη θέλησης. Με αυτή την αριθμητική δύναμη, παρά όλες τις δυσκολίες και τις ελλείψεις, και παρά κάθε εμπόδιο, συνεχίζουμε να αναλαμβάνουμε ηγετικό ρόλο», δηλώνει η Rûkšen Mihemed από το αρχηγείο της στη Ροζάβα. Το επανέλαβε επίσης στα τέλη Αυγούστου στη Δαμασκό στον υπουργό Εσωτερικών κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης όπου συζητήθηκε το μέλλον τους.
«Μας είπαν ότι δεν υπήρχε θέση για εμάς στον στρατό και ότι έπρεπε να διαλυθεί η δύναμή μας. Καμία αναφορά στο πώς σκοπεύουν να αξιοποιήσουν την ικανότητα και την εμπειρία μας». Στις ασαφείς δηλώσεις του υπουργείου, οι γυναίκες στρατιώτες απάντησαν με μια πρόταση. «Εξηγήσαμε ότι, σε περίπτωση που δεν γίνουν δεκτές στο στρατό ή στο Υπουργείο Άμυνας, οι YPJ θα μπορούσαν να βρουν τη θέση τους και στο Υπουργείο Εσωτερικών, μεταξύ των δυνάμεων για ειδικές αποστολές. Η πρόταση αυτή έγινε δεκτή θετικά. Ωστόσο, δεν έχουμε λάβει ακόμη επίσημη απάντηση και δεν έχουν γίνει ακόμα συγκεκριμένα βήματα», εξηγεί η Rûkšen Mihemed. Η σιωπή της κυβέρνησης συνοδεύτηκε, αντίθετα, από αύξηση των επιθέσεων, ένας τρόπος για να γίνει κατανοητό στις γυναίκες-στρατιώτες ότι, για τη δική τους ασφάλεια, είναι καλύτερο να αφήσουν τα όπλα και να αποδεχθούν τη βούληση της Δαμασκού.
«Δεν μας φοβίζουν», σχολιάζει η Rûkšen Mihemed. «Θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας, γιατί πιστεύουμε ότι οι γυναίκες πρέπει να είναι παρούσες σε όλους τους θεσμούς, και επομένως και στον νέο στρατό. Και δεν πρέπει να πρόκειται απλώς για μια τυπική ή συμβολική παρουσία, αλλά για μια πραγματική παρουσία και μια ουσιαστική συμμετοχή. Πολλές από τις συντρόφισσές μας έπεσαν ως μάρτυρες και πολλές άλλες τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου. Αυτές είναι που, ουσιαστικά, χαράζουν το μέλλον μας και μας αναθέτουν την ευθύνη να συνεχίσουμε με ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα την υπεράσπιση των γυναικών και τον αγώνα μας. Μέσα από αυτόν τον ρόλο και αυτή την αποστολή, θα προστατεύσουμε τη Συρία και τις αξίες της».
Του Αθανασίου Κωτσάκη Athanasios Kotsakis (Ολόκληρο το εξαιρετικό κείμενο στο 1ο σχόλιο)
«Είχα δύο αγάλματα περίφημα, μια γυναίκα κι ένα βασιλόπουλο, ατόφια – φαίνονταν οι φλέβες, τόση εντέλειαν είχαν. Όταν χάλασαν τον Πόρο, τα ’χαν πάρει κάτι στρατιώτες, και στ’ Άργος θα τα πουλούσαν κάτι Ευρωπαίων· χίλια τάλαρα γύρευαν…
Πήρα τους στρατιώτες, τους μίλησα:
Αυτά, και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μην το καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας. Δι’ αυτά πολεμήσαμεν».
Στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης
Νεοαποικιοκρατία και διαχείριση πολιτιστικής κληρονομιάς
Ο ρόλος της ξένης εξάρτησης της χώρας μας στη διαμόρφωση της πολιτικής διαχείρισης της πολιτιστικής μας κληρονομιάςΜεταμοντερνισμός, Νεοφιλελευθερισμός και διαχείριση πολιτισμικών αγαθώνΑρχαιολογικοί χώροι και μουσεία μας έχουν εκχωρηθεί ουσιαστικά σε ιδιωτικές κερδοσκοπικές εταιρείες. Μέσα λοιπόν σε αυτήν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαμορφώνεται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα η πολιτική της διαχείρισης της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.α) Ποιοι καθορίζουν τη μουσειακή πολιτική;β) Με ποιο ιδεολογικό υπόβαθρο και με την υποστήριξη ποιων πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων, εγχώριων ή και ξένων, υλοποιείται η μουσειακή πολιτική;γ) Με ποιες στοχεύσεις γίνεται η εκάστοτε διαμόρφωση και η γενικότερη διαχείριση των μουσειακών ή των αρχαιολογικών χώρων; 
Ποια η συμβολή της μεταμοντέρνας θεώρησης στην αποδόμηση της επιστημονικής μεθοδολογίας και στην υποχώρηση της γνώσηςΠως ερμηνεύεται η μουσειολογική επιλογή παρουσίασης περιορισμένων έως ελάχιστων πληροφοριακών στοιχείων για τον αναγνώστη;Μπορούν τα Μουσεία και οι αρχαιολογικοί χώροι στην Ελλάδα να προσεγγίζονται όπως σε χώρες του προτεσταντικού ευρωπαϊκού Βορρά, όπως η Αγγλία και η Σουηδία, τα Μουσεία δεν αποτελούν χώρους ιστορικής μνήμης, αλλά μάλλον χώρους αναψυχής, ιδίως για τα ευπορότερα κοινωνικά στρώματα. Εκεί θα δει κανείς δεξιώσεις δίπλα σε αρχαιότητες, προϊόντα της αποικιοκρατικής λεηλασίας των παρελθόντων αιώνων από χώρες όπως η Ελλάδα και η Κύπρος, η Αίγυπτος, το Ιράκ (Μεσοποταμία), το Ιράν (Περσία), η Κίνα κτλ.Δεδομένου ότι τα εν λόγω μουσειακά αντικείμενα δεν αποτελούν μέρος της ιστορικής και πολιτισμικής κληρονομιάς των Ευρωπαίων αποικιοκρατών, αλλά απλώς «λάφυρα» του αποικιοκρατικού τους παρελθόντος αντιμετωπίζονται ως οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο μπορεί να τους προσπορίζει πλούτο, ως εμπόρευμα.Στη μεταμοντέρνα αντίληψη ενυπάρχει ένας διάχυτος μηδενισμός, μία έλλειψη σαφήνειας και απουσία καθάριου λόγου, ενώ δεν υπάρχει η πραγματικότητα και αλήθεια, την οποία μπορούμε να διερευνήσουμε με επιστημονικές μεθόδους, αφού η (κατά το δυνατόν) αντικειμενικότητα στην έρευνα θεωρείται αδύνατη και ανύπαρκτη. Κατ’ αυτόν τον τρόπο επινοείται π.χ. το αξίωμα “History does not exist”, όπου κάθε απόπειρα προσέγγισης της ιστορικής αλήθειας, είτε μέσα από τας γραπτές πηγές είτε μέσα από τα αρχαιολογικά δεδομένα είναι μάταιη. Αντίθετα το μόνο δεκτό είναι η ύπαρξη «πολλαπλών ιστοριών», όπου ο καθένας έχει να υποστηρίξει την ατομική του «ιστορία», χωρίς την ανάγκη του ορθολογισμού και της επιστημονικής βασάνου, που θα οδηγούσε σε κάποιο (στο μέτρο του δυνατού) κοινά αποδεκτό επιστημονικό πόρισμα. Εκτός όμως από την απόπειρα αποδόμησης της εγκυρότητας των επιστημονικών μεθόδων, η αντίληψη αυτή έχει σημαίνοντα ρόλο και στην εν Ελλάδι «εθνοαποδόμηση», δηλαδή στο αφήγημα που υποστηρίζει ότι το ελληνικό έθνος είναι ένα «νεαρό» έθνος, διάρκειας ζωής δύο περίπου αιώνων, κατασκεύασμα του ελλαδικού κράτους και ουσιαστικά των δυτικών Μεγάλων Δυνάμεων, ενώ ο όρος «Τουρκοκρατία» έχει σχεδόν εξαλειφθεί, για λόγους που όλοι μπορούμε να φανταστούμε. ...Έτσι λοιπόν, σε κάποιες περιπτώσεις, εντυπωσιακά κατά τα άλλα εκθέματα συνοδεύονται απλώς από μία λεζάντα, χωρίς λεπτομέρειες, χωρίς ούτε καν χρονολόγηση. Αυτό είναι προφανές ότι εμποδίζει τον επισκέπτη από να τα εντάξει στον χώρο και το χρόνο, καθώς και να γνωρίσει τη χρηστικότητά τους και τον τρόπο λειτουργίας τους.Η υποτέλεια δεν άπτεται μόνον των εξωτερικών σχέσεων της χώρας μας, αλλά έχει και επιπτώσεις και στο πεδίο του Πολιτισμού και της διαχείρισης της πολιτισμικής μας κληρονομιάς, δεδομένου του «ιδεολογικού μεταπρατισμού», ο οποίος επιχωριάζει σε μέλη της πολιτικο-οικονομικής και πνευματικής ηγέτιδας τάξης του τόπου μας, τα οποία λειτουργούν ως φορείς ξένων ιδεών, μέσα από τη διείσδυσή τους σε θέσεις-κλειδιά του κρατικού μηχανισμού, προς ίδιον όφελος.Κοινοποίησε μια δημοσίευση
ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ www.tinakanoume.gr η γραφή είναι επεξεργασία εργαλείων αλλαγών. Είναι οικοδόμηση προϋποθέσεων συνείδησης πράξης Δεν επαρκούν οι αναλύσεις, η διαπίστωση συμπτωμάτων. Πολιτικός λόγος είναι η ανάγνωση των αιτίων, και η πρόταση που μπορεί να μετουσιωθεί σε πράξη μετασχηματισμών. Η ΧΩΡΑ είναι καταδικασμένη σε ανεπίστροφη πορεία από το ανεπαρκές, διεφθαρμένο, πολιτικό προσωπικό. Από την κομματοκρατία έως και την σημερινή έκφραση της αριστεροκαπηλείας, το παρακρατικό βάθος και διαπλοκή. Ένα προσωπικό άγνοιας, ιδιοτέλειας, μεταπρατισμού. Μαζί με την πολιτική χάθηκε ο δημόσιος χώρος του λόγου και της ευθύνης. Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΘΕΤΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ προοπτικής και νέων κομμάτων οφείλεται σε: 1.) κυριαρχία παρωχημένων και ψεύτικων εννοιολογήσεων, 2.) αναδιάταξη θέσεων του παλιού πολιτικού προσωπικού 3.) αντιλήψεις άμυνας κεκτημένων χωρίς στρατηγικό βάθος και 4.) άγνοια σχέσεων τεχνικών οικονομίας και πολιτικής διεύθυνσης. Ότι απαιτείται η κλασσική και φιλοσοφική παιδεία για την διαχείριση του πολιτικού και της πόλης, αυτά που η χρηματιστική ολιγαρχία και η δικτατορία των αγορών δεν θέλουν να συμβαίνει.
